zondag 8 april 2018

Op een mooie lentedag...

 
Als ik de gang in loop, zie ik haar zitten in een van de bruinleren eetkamerstoelen met wieltjes. Hoofd naar beneden, beetje mopperend, af en toe voor zich uit roepend. Op mijn 'Hé lieve vriendin', schiet haar hoofd omhoog en kijk ik in een paar stralende ogen, terwijl ze lachend roept: 'HÉÉÉÉÉ....'.

Struikelend over teveel woorden tegelijk, vertelt ze wat ze zeggen wil. Ik voel haar onrust. Geef haar een zoen op haar voorhoofd en zwaai naar de bewoners in de huiskamer. Mevrouw v. K. schenkt me een lieve lach en lijkt ook altijd blij me te zien; geweldig!
Ik praat kort met haar -nu nog- EVV'er, over dingen die ons al lang niet meer verbazen en draai me weer om naar mijn vriendin. 'Ik heb iets lekkers meegenomen, heerlijke zoete aardbeien.' Te druk met haar stoel, haar voeten en haar verhaal, ontgaan de rode zomerkoninkjes haar volledig.
Ik pak haar handen en vraag wat ze wil. In een moeite door staat ze op en zo wandelen we voetje voor voetje naar haar kamer.

Mijn lieve vriendin, het ene moment vrolijk, relaxt en alert. Het andere somber, bang en onrustig. Toch herken ik deze laatste twee jaar een rode draad in haar verhalen; ze wil weg, ze wil hier niet zijn, en zo ook vandaag.

Zittend in haar luie stoel, onder het zachte pluche dekentje, doezelt ze even weg. Het geeft mij de gelegenheid plantjes water te geven en de waterkoker aan te zetten voor een kopje zachte honingthee bij het broodje knakworst zo meteen...

Het is een echte mooie lentedag en eindelijk is weer gelegenheid op zoek te gaan naar de zwanen. 'De zwarte?' vraagt ze. Ik moet eerlijk bekennen dat ik die daar nog nooit heb gezien. De variant valt gelukkig ook in de smaak; schapen met speelse lammeren.

Na onze wandeling aansluiten bij alle anderen op het terras, blijkt echter geen succes en dus zoeken we weer lekker haar eigen rustige plek op voor een ouderwetse manicure.
Onder het nagels lakken, vallen af en toe haar ogen dicht. ‘Oooh…’, klinkt het ineens uit haar mond en ik vraag waarom ze roept. ‘Ik ben bang’, zegt ze. ‘Ik zie het niet.’ Ze kijkt omhoog en vindt mijn ogen. ‘Wat voel je dan?’, vraag ik, terwijl ik zachtjes over haar wang streel. ‘Machteloos…. Ik kan het allemaal geen plekje geven. Moet altijd extra mijn best doen.’ Als ik zeg dat me dat ook niet fijn lijkt, vermoeiend ook vooral, knikt ze. ‘Misschien kun je wel iets minder je best doen.', zeg ik, 'Je doet al zo goed je best, en volgens mij is dat meer dan genoeg.’ Ze glimlacht en zegt, terwijl ze met de achterkant van haar hand resoluut langs haar mond veegt: ‘maar als ze dat doen… en niet vragen…’ en een paar brutale ogen kijken mijn kant op...

Tja, ik snap wat ze bedoelt en beaam dat dát ook niet fijn is. Dat iemand zeker kan vragen of ze je mond mogen afvegen – terwijl ik de daad bij woord voeg. Langzaam loopt er een straaltje vocht uit haar mondhoek; het vergeten om af en toe te slikken…

‘Oooh…’klinkt het weer, ‘toevallig’ op de toon van het liedje 'Ozewiezewoze...' en als ik begin te zingen, zingt ze lachend mee, mijn bijzondere vriendin...


zondag 18 maart 2018

Vandaag...

...en toen ineens hield het op -een dag of 10 geleden- en ging ook bij mij het welbekende lichtje uit. Mijn manager lachte om mijn blijkbaar beeldende uitleg die ochtend over hoe ik me voelde: komend uit een '11-ronden durend kickboksgevecht met Badr Hari'; geradbraakt, spierpijn die zijn weerga niet kende, om over de rest nog maar te zwijgen. Niet dat ik überhaupt weet hoe een kickbokser zich voelt na een gevecht hoor, maar ik denk dat ik aardig in de buurt zat.

Met de liefdevolle verzorging van mijn lief, kopje thee met melk en een droog beschuitje op z'n tijd, dook ik weer onder mijn dekbed, om er voorlopig de eerste dagen niet meer onderuit te komen. Na een paar dagen mijn longen uit mijn lijf gehoest te hebben, vond ik het echter welletjes. Toch maar even naar de huisarts en checken...

Afijn, nog drie dagen en dan is de AB-kuur achter de rug, is hopelijk de allergische reactie op de koorts weg en behoort de bronchitis tot de verleden tijd. Die verstopte neus leer ik wel mee leven, want er is namelijk genoeg te doen. Niets voor mij dat stilzitten, me zo slap als een vaatdoek voelen, geen energie te hebben om ook maar iets te ondernemen en/of te doen. En terwijl ik dit tik, moet ik bekennen dat mijn hoofd nog verre van helder is en zelfs behoorlijk wattig aanvoelt. Hoor ik alle goedbedoelde adviezen in mijn achterhoofd: 'niet te snel weer beginnen hoor Heleen, het is een draak van een virus, rustig aan...'. Maar ja, maar ja, maar ja. De wattigheid maakt overigens ook dat ik niet eens in paniek raak als ik bedenk wat ik allemaal nog moet doen, wie ik allemaal nog moet bellen, wat ik allemaal nog moet leren, regelen... al zou ik in de paniek willen schieten, ik heb er niet eens de puf voor, maf hoor.

Ik kijk naar buiten. De zon schijnt. Ik realiseer me dat ik al meer dan tien dagen niet buiten ben geweest. Althans, als je het bezoekje aan de huisarts en apotheek buiten beschouwing laat; auto in, auto uit.

Terwijl ik naar buiten kijk, waar de zon schijnt, realiseer ik me ook hoe iets zo'n vertekend beeld kan geven; het lijkt zo lekker, maar je weet wel beter. Tegelijkertijd staat mijn vage hoofd niet stil en denk ik aan lieve mensen die ik al te lang niet heb gezien/gesproken. Afspraken die ik al maanden probeer te maken. Mailtjes die ik al weken probeer te schrijven. Huiswerk dat blijft liggen, de deadline nadert. Ontwikkelingen op het werk die aandacht behoeven. Vrienden die ik nooit meer zal zien, simpelweg omdat ze er niet meer zijn en dat doet me dan weer denken aan dit liedje, zo toepasselijk, twee jaar geleden op deze dag, zo toepasselijk twee jaar later.

'Alles is werkelijk en alles is zoals het moet zijn...' en ik kijk naar buiten, waar de zon schijnt, ook vandaag...





bron: Frank Boeijen/Pessoa

woensdag 28 februari 2018

woensdag 21 februari 2018

Dromen






Dagen kan ik dromen
loop ik in gedachten mee
had zo graag je meegenomen
nog één keer naar die zee


Steeds weer die beweging,
angsten en geen rust
Wat nog over is gebleven
denkbaar, nog één keer naar die kust


Ik weet het, water en de wind
dat nog een keer te voelen
Want ach, wie weet
stopt één moment het woelen


Kijken naar het water,
al is het maar voor even,
omdat simpelweg
niets uitmaakt
in dit leven
De wind, die lucht
de stilheid van jouw wezen
die kracht niet meer
alleen wel af te lezen
 
Nu en dan zo nodig, verstoken van, daar willen zijn
't is niet veel groter, en oprecht, bescheiden klein

Altijd weer iedereen,
zoveel of niets te zeggen
over alles,
hoef jij niets uit te leggen

Soms eenvoudig zwijgen,
je blik meer dan genoeg
't stil zijn van jouw woorden
wellicht net nog te vroeg


Dan vraag je me: Waarheen? Waar ben ik dan?
Tot dan en zolang nodig
doe ik met liefde wat ik kan...

zondag 18 februari 2018

Mazzel

Weer een prachtige zonsopgang, vanochtend, rond de klok van half 8. Kon alleen vandaag de moed niet vatten mijn spijkerbroek en wandelschoenen aan te schieten en de dijk op te gaan.

Woensdag deed ik dat wel, nadat ik mijn lief afzette bij de trein om 07.00 uur. Zo stoer, zoals ik het ook stoer vond dat hij zo maar ineens een muurtje ging behangen gisteren, voor de eerste keer, maar dat even terzijde.

Ik was die dag om 07.15 weer thuis en zag vanuit mijn ooghoeken de lucht boven het huis van de overburen langzaam roze kleuren. Toen wist ik het, ik moest die dijk op. Had echter geen zin om op dat tijdstip alleen en lopend het bospad te nemen. Dus klom ik op mijn fiets en fietste in alle vroegte, lekker warm ingepakt met sjaal en handschoenen, de dijk af. Zo af en toe stopte ik om een foto te nemen en stilletjes de buizerd (of wat het dan ook was) te volgen in zijn vlucht het bos in, genietend van de meest mooie kleuren en frisse wind door mijn haar.

Het was sowieso een goede week. Best druk, dat wel, met onder andere school, mijn vriendin, pittige situaties en gesprekken op de werkvloer, maar absoluut ook weer heel bijzonder. Niet altijd eenvoudig, dat dan net weer niet, maar zeker leerzaam, dat dan weer wel.

Ik vind dan ook eigenlijk dat ik best mazzel heb. In ieder geval de afgelopen dagen en vandaag. Gisteren lekker kunnen wandelen met mijn vriendin, nadat ze -met alle onrust die ze in zich heeft- toch bijna drie kwartier heeft geslapen in de stoel, terwijl ze stevig mijn hand vasthield. Deze zondag, het huis weer gevuld met de kleur en klank van mijn bonuskind, de zon die schijnt, een super wandeling, inclusief appelgebak en glühwein in de buitenlucht. Tja, gewoon mazzel dus.

Vreemd woord eigenlijk hè, als je er goed naar kijkt. Mazzel: Gebeurtenis die gunstiger is dan je redelijkerwijs kunt verwachten (met een beetje mazzel..) Maar ook heilwens, letterlijk: geluk (en zegen). Komt van het Hebreeuwse 'mazal, gesternte en vandaar geluk... (zo liet ik mij vertellen door Google...).

Ach ja, ik noem mijzelf dus deze week -en vandaag- een echte mazzelaar; google zelf maar even *knipoog*...




zondag 11 februari 2018

Waar 'te' voor staat...

Ik neem een slok van mijn intussen bijna koud geworden koffie en bedenk me dat de voorraad nespresso's wel weer heel snel slinkt. Teveel koffie. Zeker, ik drink zonder meer te veel koffie, zelfs in een kwakkelweek als deze. Helemaal als je dan thuis aan het werk bent., zoals afgelopen week. Voordeel daarvan is dan wel weer dat je de mooiste ochtendgloren uit je raam kunt bewonderen, dat dan weer wel.

Ik ben overigens nog altijd niet helemaal fit. Wel heb ik nog steeds een  vol hoofd en een paar zeurende snotogen (excuus). Maar hé, ik klaag niet. Half Nederland kampt tenslotte met hetzelfde of nog erger. Mij hoor je dus verder niet over het feit dat ik een soort pudding in mijn hoofd heb en eigenlijk het liefste op de bank kruip met chips en chocola en een slechte film (lees: 'zo eentje die alleen vrouwen kijken'). Dat is trouwens ook wel een beetje de reden dat ik zo weinig van me laat horen. Nee, niet die chips en chocola, maar wel eenvoudigweg te weinig energie. En de energie die er is, gaat op aan andere basale zaken.

Nu denk je wellicht, bij chips en chocola hoort natuurlijk witte wijn (voor de levensgenieters onder ons). Maar nee, ook die laat ik even voor wat het is. Voor mij voorlopig geen heerlijk, koel geserveerd glas Clearwater Cove Sauvignon Blanc; krijg er het zuur van. Bijzonder slecht voor je nachtrust, kan ik verklappen. Dus...

Ach, misschien moet ik maar gewoon weer eens een tijdje helemaal stoppen met alcohol. Er zal vast wel weer ergens een leuke challenge zijn waar ik me voor in kan schrijven; iets met '30 dagen zonder, het is toch net een wonder.' Hoewel, aan de andere kant is het gewoon ook zo gezellig hè (en lekker). Af en toe een mooi glas wijn, bijzonder biertje, lekker hapje. Tja...

Maar goed, waar heb ik het feitelijk over. Ik wil er eigenlijk helemaal niet aan denken, aan al die lastige -ook bij sommige van jullie welbekende- dilemma's, zoals te weinig bewegen, te lekker eten en drinken, te... met alle gevolgen van dien. Want, zoals mijn lieve moeder mij al op vroege leeftijd leerde, voor alles wat we doen en laten, geldt: 'Overal waar te voor staat, is niet goed. Hoe simpel kan het toch zijn hé.




zondag 21 januari 2018

vandaag of morgen...


Zaterdag, een week geleden
gaat het nog best
zo op z'n tijd
doen mijn handen slechts
wat die van jou
altijd zo goed zelf deden
smeer ik het brood en vraag je
of het je een beetje smaakt

Woensdag, vier dagen terug
hoge koorts, in bed
gissen naar een oorzaak
gevolg voor jou
zoveel meningen als mensen
vraag ik me heel stil af
zo afhankelijk te zijn
en zie hoe het je raakt

Zondag, die dag vandaag
verjaardag, toch geluk(t)
nieuw jaar tikt aan
alsof het niets is
ben je wel, maar misschien ook niet
blijft voor ons immer een raden
weet dat er ook daar altijd iemand is
die met warme zorg over je waakt

En zo is morgen
nogmaals een onbekende morgen
was ook eergisteren
best goed geweest
de dag aan jou
moment voor velen
gun ik je zo
en dat je ook die keuze zelf maakt


maandag 8 januari 2018

Week 2

Wat een heerlijk begin van de week; vrij zijn èn starten met een mooie ochtendwandeling met ex-collega/ achterbuurvrouw! De week is wel eens slechter begonnen, zeg ik dan maar...

Helaas ligt mijn lief ziek op bed, Mies snorrend op haar krabpaal en deed ik net een poging de ramen te ontdoen van al hetgeen dat in de loop der tijd blijft plakken zo hier en daar. Altijd een mooi resultaatopleverend klusje als alle rommel van de feestdagen weer netjes voor een jaar op zolder staat, al moet zo'n lapklusje wel in etappes bij mij, om lijf en leden enigszins te ontzien. Dankzij mijn lief echter had ik deze keer helemaal geen omkijken naar de kerstversierselen en was zaterdag blij verrast dat alles netjes opgeruimd was toen ik thuiskwam van mijn bezoek aan mijn vriendin.


O
ch ja, mijn lieve vriendin. Nog een paar dagen en dan is ze jarig en woont ze intussen alweer ruim twee jaar niet meer in haar eigen huisje. Goh, ik weet nog zo goed hoe trots ze was toen ze het kocht, in haar eentje.
Als ik terugdenk aan twee jaar geleden, haar verhuizing, branden de tranen in mijn ogen. Kleinschalig woont ze nu, in het Groene hart; blijft toch bijzonder en bijzonder verdrietig ook, zeker gezien haar leeftijd en wetende dat ze dit allemaal zo niet had gewild...

'Je zingt best mooi...' klonk het zaterdag ineens, toen ik ongemerkt een deuntje mee-blerde met een nummer van weleer. Ik schoot in te lach. 'O ja, vind je dat?' vroeg ik. 'Dank je wel, lief dat je dat zegt.' Er verscheen een brede glimlach op haar gezicht en zachtjes deinde ze mee op de muziek van Barry White. Geweldig zo'n muziekzender met alleen maar Gouw Ouwe. Sinds een week of twee ontdekt en we hebben al menig deuntje mee-gehmmmd, voor zover dat (nog) mogelijk is. 


Stilletjes liet ze haar oogleden weer heel langzaam dichtvallen. Het uurtje nieuwjaarsreceptie; geroezemoes, advocaatje met slagroom, verrassingsbezoekje van moeder en zus, waren weer meer dan genoeg prikkels voor de dag. Als je goed oplette, zag je de overprikkeling stiekem binnensluipen, de onrust toenemen. Tijd dus weer om de rust van haar eigen appartement op te zoeken, op zoek naar opnieuw de juiste prikkelbalans. Weg van de drukte, weg van wat ze altijd zo gezellig vindt. En, om dus niet helemaal gelijk in een prikkelloze omgeving te belanden, was de muziek een prachtig middel. De ontspanning keerde gelukkig snel terug en even later peuzelde ze heerlijk van een rundvleesslaatje en een zacht wit bolletje bij een verwarmend groentesoepje met ballen; ze heeft het altijd koud...

Ondertussen heb ik dat nu ook een beetje, koud dus. Ben ook een beetje rillerig, hopelijk van het stilzitten. Vandaag al zoveel telefoontjes gehad van zieke collega's. Net toch maar even een citrosannetje naar binnen gewerkt.

Tijd dus om in de benen te komen, bij de patiënt te kijken boven en daarna maar eens de emmer te vullen met schoon en vooral lekker warm water; toch nog een raam of wat te gaan. Ach, gelukkig heb ik nog de hele week...

maandag 1 januari 2018

De eerste...

De eerste van dit jaar, na een tamelijk rustig Oud&Nieuw, heerlijk met z'n tweetjes. Ik een beetje kiespijn - maar dat terzijde- genoten we van de roséchampagne met een oestertje, de teksten van Joep en uiteraard wat muzikale omlijsting van onder andere George Michael. Ook het vuurwerk in de buurt was prachtig. In onze eigen straat was het net zo stil als andere nachten...

De foto is overigens van weeronline, een uurtje geleden. Goed weer voor de nieuwjaarsduikers onder ons; ik moet er werkelijk niet aan denken. Wél gaan we vanmiddag even wandelen, of fietsen. Althans, dat lijkt me een prima idee om het jaar mee te beginnen. Thee en broodje mee, komt goed.

En natuurlijk hebben ook wij weer alle goede voornemens die ooit bedacht zijn of die je je maar kunt bedenken, waarvan er eigenlijk maar ééntje echt belangrijk en allesomvattend is; vooral heel erg gelukkig te zijn, met jezelf en allen die je lief zijn...