woensdag 18 oktober 2017

Momentopname...


De dag waarvan ik wist...
maar stiekem hoopte
dat hij er even
nog niet zou zijn

De dag waarvan ik wist...
maar stilletjes wenste
dat als hij kwam
ik voorbereid zou zijn

De dag waarvan ik hoopte
maar wist dat hij zou komen
die dag die was er
zo maar, plotseling

De dag waarop ik dacht
ik hoop dat ik zal weten
hoe het dan is
jij deed gewoon jouw ding

De dag die ik verwachtte
en waarvan ik zeker wist 
't is echt niet te voorkomen
en zachtjes 'wie ben jij ook weer?'
sluimerend bleef hangen
in de lucht

Die dag bleek ook gewoon
net als al die andere
te zijn
in dat moment
en bij 't noemen van mijn naam
je stevig door liet klinken

'ja, dát weet ik wel,
'k weet echt wel wie je bent..'


 En even later
een dag of drie
de mist weer weg
ander moment

lopen we samen
langs het water
laat jij weer stralend zien
wie je nog steeds bent...

zondag 8 oktober 2017

Tegen beter weten in

Zondag, twijfelend zit ik al een tijdje aan de eettafel. Staar naar mijn scherm en lees nog eens terug wat ik twee weken geleden schreef. Ik deed dat overigens om een uurtje of twee uur 's nachts; het hield me wakker.
Achteraf gezien absurd, dat ik juist daardoor niet kon slapen. Zeker als je het afzet tegen al die andere zaken die me wakker houden de laatste tijd.

Kippenvel kreeg ik vrijdag toen ik langs de leeggepompte vijver in Huis ter Heide reed en moest afremmen voor het stoplicht. Ik stond stil en bedacht me dat het net leek op een foute filmset; RTL4 camera's, mannen in zwart-gele overal, ME-busjes, sjofels, zwarte schermen.
Als het licht op groen springt, lijken de auto's voor me zich langzamer dan anders in beweging te zetten. Alsof we allemaal in gedachten heel eventjes bij haar zijn. Langzaam gaat mijn blik nog een keer naar links, een stille wens, misschien wel tegen beter weten in.

Zondag, ik kruid het stoofvlees voor vanavond met peper en zout, een kruidnageltje, beetje kaneel, rodewijnazijn, een aangebakken uitje en een knoflook en laat de boter bruin smelten. De piepers en de rode kool komen later wel...

En zo spelen er nog wel meer van 'die dingen', zorgen en vragen van en over mezelf, mensen dichtbij en iets verder weg. Het maakt me soms verdrietig, maakt dat ik het zo nu en dan ook domweg niet weet, al weet ik dat luisteren met mijn hoofd en hart genoeg is; mee hopen en bidden, mogelijk tegen beter weten in.

Zondag, ontbijt met een eitje, jus d'orange uit een pak en een met liefde gemaakte cappuccino. Het huis geurt naar herfst; verwarming aan en het vlees, uiteraard afgeblust met een scheutje rode wijn, hoor ik zachtjes pruttelen op het fornuis. Nog genoeg te doen, te lezen, te delen, maar dat komt later wel...

Mijn gedachten dwalen weer af. Verschillende scenario's komen voorbij, met daarin diegenen die me lief zijn als hoofdrolspelers. Ik lees nog een keer het mailtje dat zo'n indruk maakte en ik vraag me stilletjes af wat sommigen mensen drijft, bezielt of simpelweg op de been houdt, wellicht tegen beter weten in.

Zondag, en net als op de meeste zondagen vult ons huis zich langzaam met muziek die stilte niet zo zwaar laat wegen. Kranten worden uitgeplozen, de kat probeert stiekem de lekkerste schoot te vinden en ik bedenk me dat de wasmachine eigenlijk al een uur of wat had kunnen draaien, omdat ik toch al even wakker ben, maar ach, ook dat komt later wel...


Ik denk aan gisteren, aan mijn vriendin, hoe we genoten van haring en knakworst, voornamelijk in stilte, omdat je merkt dat ze steeds meer uit het leven groeit, zo moe is. Als ik haar strijkend gadesla, terwijl ik nieuwe kleren voorzie van haar naamlabel, dommelt ze in een diepe slaap om ruim een uur later verward uit te ontwaken; het duurt weer even voor ze me werkelijk ziet, weet dat ik er ben. En natuurlijk maak ik me zorgen, doe ik een zoveelste poging me zo min mogelijk te ergeren aan zorgprotocollen, -wetten en -regels en wens ik, hoop ik, voor haar... tegen beter weten in!



zondag 10 september 2017

Alles doet er toe...

Vorig jaar danste je nog...



"Mag ik je wat vragen?
Heleen hè...?"

Ik 'hmmhmm' bevestigend
een diepe zucht 
wat je wilde vragen
blijft stilletjes achterwege

Vragende ogen
angstige blik
Bang
dat je 't niet meer weet,
mijn naam misschien vergeet?

Jouw hand reikt naar de mijne
gezicht omhoog, je lacht
zoekt, voelt, verbindt
blij dat je me nog altijd vindt

"Mag ik je wat vragen?
Helena hè?
Wat nou als...?
kan 't zo moeilijk verwoorden
weet ook niet zo goed
of ze het wel hoorden"

"Maar, blijf je, echt?
Komen ook?
Straks nog?
Als je weggaat...?"

"Mag ik je wat vragen...?"


Zo komen er steeds meer
flinters en flarden
 
hier en daar een geweldig volzin
schieten we geregeld in de lach
hebben we door al jouw vragen
de meest
bijzondere gesprekken
beleven we keer op keer
de meest mooie momenten

en geef je niet op
samen te zoeken
naar waar je me bewaart

want




zaterdag 2 september 2017

De afgelopen tijd

September
Dat het alweer september is. Dat dus...

De ochtenden weer donker (al even). Licht aan in de douche. De kachel kan weer aan. Zo ook de kaarsjes; ik had het gisterenavond dan ook gewoon heus koud, geen geintje. En al ben ik opgevoed met: 'Dan trek je maar een extra trui aan', hebben we toch binnenshuis de temperatuur iets comfortabeler gemaakt, inclusief trui. Dat dan weer wel.

En wat heb ik weinig tijd gemaakt om te schrijven de afgelopen tijd. Terwijl er toch echt -zoals altijd- genoeg gebeurt. Leuke dingen, gekke dingen. Mooie dingen, verdrietige dingen, geweldige dingen. Wie kent ze niet. Het welbekende ritme van het leven; zeker niet altijd fijn, soms ronduit besodemieterd, maar we moeten het er mee doen, of niet...

Kiezen
Keuzes, kansen, dromen. Alles kwam voorbij de afgelopen tijd. En misschien moet het ook wel andersom.
Moet ik juist beginnen met mijn dromen, om daarna kansen te herkennen, om uiteindelijk de juiste keuze te maken. Ach ja, dromen. Ik doe het zo graag. Terwijl keuzes maken, luisteren naar wat ik echt voel en wil, nu juist niet mijn sterkste kant is, geloof mij! Toch deed ik het menig keer, de afgelopen tijd. En of het de juiste waren? De tijd zal het leren, als ik over een jaartje mijn diploma in mijn zak heb van de hogeschool Ede. 

En als ik het dan toch over 'kiezen' hebt. Onderstaande tekst vond ik ooit, bewaarde hem, in de overtuiging dat hij ooit wel ergens van pas zou komen.


Vandaag vind ik hem meer dan 'van pas'. Al realiseer ik me ook dat het in deze drukke tijden voor een aantal wellicht een behoorlijk stuk tekst is om te lezen. De keuze is aan jou...

Wijsheid van een Boom
Het leven lijkt ingewikkeld en het valt ook niet altijd mee. Vaak wringen we ons in bochten om maar te overleven. We zoeken wegen om verder te kunnen groeien in ons leven. Een doel zoeken en daar naartoe leven. Hopende om rechtstreeks op dat doel af te kunnen gaan. Onderweg zullen we obstakels tegen komen, weerstand van de omgeving. Dit alles zorgt er dan voor dat we op onze eigen kracht aangewezen zijn. Als je in zo'n proces zit, zie je niet altijd goed welke kant je moet kiezen. Moet ik links, recht of gewoon eigenwijs rechtdoor??
Als je zulke situaties tegenkomt en het leven lijkt moeilijk, kijk dan eens naar de bomen. kijk dan eens hoe de bomen dit doen en ervaar hun kracht om te overleven.

Het leven van bomen
Een boom groeit uit een eikel, de kern, het beginpunt van een nieuw leven. Leg maar 10 eikels langs elkaar. Ze hebben allemaal een ander uiterlijk. Ieder een eigen vorm, kleur, grootte. Ze hebben allemaal hetzelfde doel. Het doel om een grote, sterke, gezonde boom te worden.

Als de eikel opgenomen wordt door moeder natuur, kan ze beginnen met haar ontwikkeling, met haar groei. De kiem komt los en begint haar eerste wortel te zetten. Haar eerste wortel, om haar plaats in onze natuur in te nemen. Hier ga ik staan. Hier is mijn plaats.

Als de wortels gezet zijn, wordt het tijd om de stam neer te zetten. De eerste punt/tak komt uit moeder aarde. Op dit moment wordt het nieuwe leven getoond aan de omgeving. Vol trots in de natuur. Dit prachtige gebeuren gaat ook gepaard met concurrentie. De concurrentie die hier bedoeld wordt, is de strijd om een eigen plek op deze aarde.

Als de boom opkomt, is direct de omgeving bepalend. Als ze het geluk heeft op een voedzame plaats uit te komen, zal ze doorzetten. De takken worden gevormd. Het eerste blad wordt ontwikkeld. Deze bladeren zijn kwetsbaar. Ze staan dicht bij de grond, zijn voedzaam voor sommige dieren. Als de blaadjes afgegeten worden, heeft de kern de kracht om weer nieuw blad te vormen. De boom groeit door. Langzaam maar doelgericht.

De top van de boom zoekt haar weg. Als er een struik in de weg staat zal de top een beetje naar links of rechts gaan. Toch zal de boom dit pas doen als duidelijk is dat de struik krachtiger is, anders blijft de boom rechtdoor groeien, recht op haar doel af.

De wind, de regen en andere omstandigheden kunnen ervoor zorgen dat de boom omver zakt. Toch...., de wortels zitten stevig in moeder aarde en de boomtop zoekt weer haar doel. Ze zal zichzelf herstellen en afbuigen naar boven om de richting naar het doel weer in zicht te krijgen. Dit vertraagt haar proces, maar dat kan haar er niet van weerhouden om door te zetten.

De boom blijft zich ontwikkelen. Nieuwe takken vormen met voldoende blad om de energie uit de lucht te halen. Energie om reserves op te bouwen en op te slaan in de stam.

Seizoenen
Elke herfst is het tijd om te rusten. Tijd om even alle bladeren los te laten. Tijd om in zichzelf te keren en alle gebeurtenissen los te laten. De herfst en de winter gebruiken om van binnen structuur te brengen om zo in het voorjaar weer tot leven te komen. Nieuw blad vormen en nieuwe scheuten uitzetten.

Als er takken afgebroken worden of afgezaagd zijn, heeft de boom in het voorjaar weer de kracht om de wonden te herstellen. Alle loszittende takken zijn in de winter uit de boom gewaaid.; takken die hun functie al volbracht hebben en niet meer nodig zijn. Op deze manier is er weer ruimte gekomen in de boom. Meer licht kan er schijnen op de stam, op de basis. Ruimte voor nieuwe scheuten, nieuw leven, nieuwe ontwikkeling.

De boom krijgt te maken met ziekten en plagen. Het blad kan aangevreten of besmet worden. Toch geeft de boom niet op. Het grootste deel van de hele boom is gezond en dit heeft meer kracht dan het stukje aangetaste boom. In het ergste geval is de boom een jaar bezig om zichzelf te verdedigen en te beschermen. In zo'n jaar groeien de scheuten minder maar de stam groeit wel dikker, steviger. Toch is er groei geweest. Innerlijke groei met wijsheid om in het nieuwe voorjaar weer andere takken uit te zetten.

Het uiterlijk van de boom is anders dan in eerste instantie verwacht werd. Het is geen kaarsrechte boom met aan alle zijden dezelfde hoeveelheid takken en bladeren. De boom wijkt af, zo lijkt het. Als de boom om zich heen kijkt, is het moeilijk om zo'n kaarsrechte boom te zien. Elke boom heeft haar unieke vorm en uniek verhaal. De bomen met de meeste kronkelingen hebben de stevigste stam. Ze hebben een krachtige basis en laten zich niet snel van de wijs brengen.

Leven
Kijk nu eens naar je eigen leven. Hoe zie jij eruit als je een boom zou zijn? Hoe dik is jou stam? Hoe sterk zijn je wortels? Hoeveel takken heb je? Zitten er nog oude takken die geen functie meer hebben? Laat deze takken los zodat er ruimte komt waar je zelf nieuwe scheuten kunt vormen. Weet dat, wanneer de boom vol zit met dorre takken, dat er dan minder zonlicht op de stam schijnt. Er kan alleen maar meer vuil blijven hangen tussen deze takken. Er zullen schimmels en mossen groeien op de oude takken, wat weer een extra ballast vormt voor de gehele boom. De boom is dan veel energie kwijt om zich te blijven beschermen. Deze energie kan niet gebruikt worden om nieuwe scheuten uit te zetten.

Laat de oude takken los en maak hiervoor gebruik van de natuur. Laat de takken uit je boom waaien, laat de vogels ze meenemen om een nestje van te bouwen. Geef de oude takken terug aan de natuur, aan moeder aarde. Zo voeden we onszelf en de natuur. Iedereen zal er baat bij hebben, de natuur, alle levens zullen groeien.

Blijf je hele leven, jezelf voelen als een boom.
Voel hoe stevig je wortels in moeder aarde staan.
Voel de stevigheid van je stam.
Voel welke takken nog groeien en welke je los kunt laten.
Ervaar de 4 seizoenen van een jaar.
Groei niet te snel, maar voel dat je altijd groeit in wijsheid en kracht.
Bron mij onbekend

maandag 7 augustus 2017

Opmerkelijk

'Een nieuwe morgen wordt aan niemand beloofd'.

Opmerkelijk toch dat ik juist vandaag weer zo'n tekstje tegenkom over het feit dat de tijd zo snel voorbij gaat, eigenlijk zonder dat je het in de gaten hebt. En dat het dus belangrijk is om leuke dingen te doen, dat lekkere taartje te eten, lol te maken met je kinderen, vrienden en familie en juist nu die kans in je leven te nemen om dat te doen wat je altijd al had willen doen. Het klinkt zó simpel hè...

Gedachteloos scrol ik verder. Denk intussen glimlachend terug aan de dag van gisteren; oude bekenden, ook weer nieuwe gezichten, en hoe plezierig het altijd weer is even bij te kletsen met vrienden en familie. Grappig toch dat bijna iedereen op zo'n moment de mening deelt hoe gezellig het zou zijn als je elkaar vaker ziet. Desalniettemin geldt ook hier blijkbaar het principe dat dat net iets simpeler klinkt dan het is. Desondanks beloofden we elkaar ook deze keer weer dat afspreken zeker gaat lukken...

Ondertussen hang ik nog een was op. Twee. En eet hetzelfde aantal rijstwafels. Maisrijstwafels, dat dan weer wel. Mijn koffie wordt ongemerkt koud en op de een of andere manier kom ik niet tot wat ik wil doen op deze maandag. Een dag waarvan ik ergens vorige week besloot dat ik hem best zomaar vrij kon nemen.

Eigenlijk een heel gewone dag. Zonnig ook, en dus hangt een gedeelte van de was inmiddels wapperend buiten. Niets lekkerder dan een schoon bed, opgemaakt met beddengoed, gedroogd door de wind en de buitenlucht. Toch? En ach, dat het tegen de hooikoorts nou net níet zo lekker is, lap ik hierbij heel even heerlijk aan mijn laars.

Eenvoudigweg dus wat alledaagse dingen op een schijnbaar doorsnee dag waarop sirenes loeien, zoals iedere eerste maandag van de maand. De gebruikelijk test, zodat als er ooit - onze lieve Heer verhoede- een ramp gebeurt, we worden gewaarschuwd.

Ongemerkt dwalen mijn gedachten af... 
Acht jaar geleden alweer, op eenzelfde doodgewone doorsnee *zevende augustus*, loeiden de sirenes ook. Toen echter was het een vrijdag, en zeker geen test... terwijl de zon langzaam onderging...

Ook toen beloofde niemand ons een nieuwe morgen, juist verre van, maar kregen we er -wonder boven wonder- gelukkig een veelvoud!


maandag 24 juli 2017

Rommel

Rommelige gezelligheid
Dat vind ik rommel namelijk, gezellig. En, ik geef het toe, ik ben een rommelkont; zoals mijn moeder me al vroeg noemde. Tot ergernis wellicht van menigeen, in ieder geval van mijn Lief en soms ook van mijzelf, laat ik hier en daar nog wel eens iets slingeren. Volgens geleerden heeft dit trouwens alles te maken met 'uitstelgedrag' of ook wel 'geen keuzes (willen) maken'. Ach ja...

Ongetwijfeld een kern van waarheid in te herkennen. Maar ja, wat moet ik er mee. Met die wetenschap in mijn achterzak krijg ik namelijk niet mijn zolder opgeruimd of dat gemakkelijke 'gooi-maar-neerhoekje' in de keuken. Om nog maar te zwijgen over onze enigszins rommelige voortuin.

Een en ander wordt ongetwijfeld ingegeven door het 'straktrekken' van de voortuin van onze buren de afgelopen week. Neemt niet weg dat ook wij al tijden van plan zijn 'iets' te doen aan die van ons. We hebben alleen simpelweg nog geen keuze gemaakt over wat en hoe en wanneer en door wie. En hoewel we best van tuinieren houden, ontbreekt ons vaak de tijd, de energie, de zin, etc. Met onze ‘oude’ buurtjes hadden we overigens ooit het idee om samen ‘iets’ te doen. Het kwam er alleen nooit van. Och, blijkbaar zat het ons beiden ook niet echt in de weg. 

Nieuwe buren
Maar ja, dan heb je ineens nieuwe buren, die ook nog eens heel voortvarend te werk gaan, zowel binnenshuis als buitenhuis, zoals de nieuwe buurman een paar weken geleden vertelde, toen we toevallig wél tijd, puf en nog ruimte in de groencontainer hadden. We zeiden nog gekscherend: ‘Als ze toch bezig zijn, laat ze dan ook gelijk die boom op die hoek meenemen… en we horen wel wat het kost.'

Donderdag was het dan zo ver. Klokslag 06.40 uur denderde groot materieel ons anders zo rustige straatje in; alsof ze drie in plaats van één tuin onder handen kwamen nemen. Met brullende motoren werden vrachtauto met laadbak, inclusief grijparm en een Volkswagenbus met rammelende aanhanger voor onze huizen geparkeerd. Om 07.06 uur volgde een appje van de nieuwe buurman (hij had blijkbaar mijn telefoonnummer netjes opgeslagen, dat ik een tijdje geleden alweer op het welkom-in-de-buurt-en-veel-woonplezier-kaartje had geschreven; je weet tenslotte nooit waar het goed voor is…): 'Goede morgen, ik heb het gevraagd van jullie boom. Hij heeft niet de juiste zaag bij zich en de stronk is waarschijnlijk te groot om nu mee te nemen.' Tja... 

Om 07.30 uur ging het echt los. Werden appelbomen, stronken en planten luidruchtig geveld en ontworteld en vervolgens door een enorme grijparm met 'donder en geweld', zou mijn lieve moeder zeggen, in de enorme laadbak gesmeten. Ik kon het dan ook niet laten en heel stiekempjes gluurde ik toch even door het slaapkamerraam. Nieuwsgierig als ik ben, was ik door al dat ronkende kabaal toch een tikkeltje benieuwd geworden naar het maatje zaag van de tuinman...

Groene gezelligheid
Persoonlijk overigens houden wij erg van groen. We zijn dan ook blij dat de druif achter het huis van de nieuwe buren is gebleven. Ze wilde hem wel graag 'doortrekken' over schutting, was één van haar eerste opmkeringen, tijdens een kort tête-à-tête tussen de nieuwe buurvrouw en mij, staand bij ons tussenmuurtje, waar wij net van die gezellige (nieuwe) rieten manden met verse paars/witte Spaanse margrieten hadden neergezet... Inmiddels tiert hij welig, de druif!

En toch hè, mis ik af en toe ook die rommelige en groene gezelligheid van onze 'oude' buurtjes; dat heerlijke schaterlachje en die mooie volzinnen van onze kleine buurman, die dan zo vrolijk riep: 'Hoi buurvrouw...' en dan probeerde te zien of Mies er was (die hij best leuk vond, maar toch ook een beetje eng). Dat alles vanaf dat ene tussenmuurtje, waar meestal wel wat gekleurde potten met kleurrijke bloeiende (of uitgebloeide) bloemen op stonden, die je, mocht het nodig zijn, zo gemakkelijk even aan de kant schoof, als je elkaar iets te vertellen had...

Ach ja, nieuwe buren, nieuwe voortuin en zonder enige twijfel binnenkort nog meer nieuws. Maar weet je, mijn Lief en ik zijn er ook nog niet helemaal uit, maar het er wel over eens. Ons rommelige, gezellige groen steekt nu nog mooier af. En binnenkort vinden we ook vast wel iemand die met liefde en passie de snoeischaar ter hand neemt. Nog een bijkomend voordeel: bij ons kan het hemelwater in ieder geval nog alle kanten op!

zondag 9 juli 2017

Vergankelijkheid versus het moment

Er is een woord dat de laatste paar weken nogal irritant in mijn hoofd zit. Wellicht heeft het met de periode van het jaar te maken, dan kan. Maar ik lijk er maar niet vanaf te komen. In bijna alles zie, hoor en voel ik: vergankelijkheid. Of, zoals synoniemennet aangeeft: 'sterfelijk, broos, onbestendig, eindig, voorbijgaand, wat voorbij gaat...'.

En uiteraard weet ik het, dat niets permanent is, niets voor altijd is, alles per definitie tijdelijk is. Toch zijn er van die momenten dat je net iets harder dan anders met je neus op juist die feiten wordt gedrukt. Dat je je ineens realiseert, of al een hele tijd, dat je alles eigenlijk ordinair kunt zien als een soort product met beperkte houdbaarheid. Pfff, je zou er bijna depressief van kunnen worden.

Gelukkig ben ik dat niet, al gebeurt het me wel zo nu en dan (gisteren) dat ik in de auto rijd, een nummer hoor op de radio en dan ineens de tranen over mijn wangen lopen. Blijft iets vreemd, al heeft het vaak wel te maken met die tijdelijkheid van alles, dat dan weer wel. Maar goed, het is wat het is én het hoort er nu eenmaal bij. 

En zo verstrijkt de tijd, waarin mensen en dingen anders worden, verdwijnen, zonder dat we er ook maar iets aan kunnen veranderen. Dat besefte ik me weer eens heel duidelijk toen ik vorige week de handdoeken van mijn lieve moeder door mijn handen liet gaan; oud, bijna versleten... bijna verdwenen. Nog steeds, negen jaar na ook dat onontkoombare afscheid, 'doen' ze het nog best goed, bedacht ik me, terwijl ik voorzichtig de losgeraakte draadjes verwijderde, en de tijd even stil leek te staan...
 
Toch wil ik ook daar niet te lang bij stilstaan. Ook ik wil juist 'open blijven staan voor het onvoorspelbare ogenblik, genieten van het moment', zoals ik net (herkenbaar) in een mooi stuk tekst las over 'tijd en vergankelijkheid'.

Het sluit af met een prachtige alinea die ik dan ook graag deel: 'Voor degenen die niet in de eeuwigheid geloven, valt er misschien een ander soort eeuwigheid te ontdekken: niet de oneindig durende tijd, maar de eeuwigheid van een ogenblik. In het ogenblik, op het scharnierpunt tussen verleden en toekomst, concentreert zich immers alle tijd. Wie dat beseft, ervaart de tijd zelf soms zo intens dat zij stil lijkt te staan, al is het maar voor even...' Bron: Bas Nabers, filosoof

In het moment leven, ieder moment ervaren, ervan genieten, want net als zonnestralen -je kunt ze niet opslaan in een potje- zijn momenten niet te vangen. 

Hoewel? Als ik dan weleens kijk naar de foto's, vind ik eigenlijk heel stiekem -ondanks niet te vangen zonnestralen- dat dat me af en toe niettemin best lukt. Is een moment, een uitzicht of gezichtsuitdrukking dusdanig mooi, dat het zich als vanzelf laat vangen, in ieder geval laat vastleggen voor ... misschien wel toch de eeuwigheid; s
taat in ieder geval de tijd even stil en doe ik net of we alle tijd hebben!

maandag 26 juni 2017

9

Hé ma, was jij dat vanavond, dansend om onze hoofden, tussendoor een pauze nemend op de grond, om daarna tot 2 keer toe stiekem neer te strijken op mijn sjaal, pal onder mijn kin... waar ik natuurlijk net geen foto van kon maken?

Zelfs Trudie viel het op en werd vrolijk van je gedartel, terwijl we nog even lekker buiten zaten. Beaamde overigens volmondig mijn theorie, dat jij het vast en zeker was die ons even gedag kwam zeggen... op je sterfdag. Daarbij wel gelijktijdig in een mooie volzin bevestigde: 'maar ik blijf nog even hoor...'

'Een universeel proces', het verlies van een moeder. Zo noemde een collega het vandaag, toen ik haar condoleerde met het verlies van de hare vorige week. Tja, het maakt inderdaad niet uit hè of je haar nu 9 dagen, 9 weken, 9 maanden of al 9 jaren moet missen.

En toeval bestaat niet, toch? Als je ervan uitgaat dat ik gisteren deze foto uitkoos voor vandaag. Ach ja...


Laat mij maar in die waan, zou ik zeggen. Want weet je, om een lang verhaal iets in de te korten, het gemis wordt nu eenmaal niet minder.

Ieder jaar vind ik wel weer, een keer of, misschien wel 9, dat ze 'erbij had moeten zijn', ze 'het had moeten horen, zien, voelen...' En begrijp me goed hoor, want het is meer dan leefbaar. Ik heb er inmiddels, al 9 jaar, vrede mee dat zij, aan wie ik iedere dag wel even, misschien wel een keer of 9, denk, er niet meer is...

Met een grote glimlach en een hele vette knipoog, die ook zij als één van de beste kon geven, zeg ik dan ook: 'Gelukkig hebben we de foto's nog!'

*...en ze zou bij het zien van deze geschaterd hebben...*

woensdag 24 mei 2017

Heen en weer

Ik blader wat door de foto's op mijn onedrive. Glimlach als ik deze tegenkom. Ze hebben het best goed gedaan, die schoenen van mij. Eén heel klein blaartje, in San Sebastian. Mijn eigen schuld ook nog. Heen en weer en regelmatig behoorlijk op en neer. Gemiddeld 10- tot 12.000 stappen op een dag, met uitschieters naar 16.000. Gemiddeld toch een kleine 12,5 kilometer, zo laat ik me vertellen. En ik kan je verzekeren, met mijn 'gestel' ben ik daar best trots op! 

Maar ja, als ik het zeg, denk ik ook gelijk, lekker belangrijk Heleen... en word heen en weer geslingerd tussen het wel kunnen uitschreeuwen wat een enorme klootzakken er op onze mooie aarde rondlopen en het kunnen blijven praten over diezelfde mooie aarde. En wat we daarvan allemaal mochten zien de afgelopen tijd. Onze geweldige vakantie. Sinds lang...

Toch past het op de een of andere manier niet zo goed naast elkaar, voor mijn gevoel. Kom ik in een soort spagaat terecht. Wil ik dat heerlijke vakantiegevoel nog zo heel graag even behouden. Het was nu eenmaal in alle opzichten zo ontzettend gaaf. Maar als ik de berichtgeving over Manchester zie en hoor, ben ik ook gewoon verdrietig. Gaat mijn hart uit naar de slachtoffers en hun naasten en heb ik eigenlijk geen zinnig woord meer te zeggen.

En toch hè, denk ik dan ook weer, laat ook ik me niet weerhouden om te genieten of gewoon blij te zijn, plezier te hebben. Een familielid omschreef het als volgt: 'De wereld is prachtig. Kijk maar vanuit de ruimte. Mensen deugen over het algemeen. Een aantal is verrot. Maar dat is niet nieuw... Maar ik laat mijn plezier in het leven door niemand afnemen. Ik heb een mooie kleindochter en over een paar maanden de mooiste kleinzoon. En die twee gaan mede deze wereld verbeteren. Komt uiteindelijk alles goed.' Dank je wel neef G. voor de reminder! Want ondanks alle ellende en rottigheid in onze mooie wereld blijf ook ik me richten op het mooie ervan. Want mooi is het! Dat hebben mijn Lief en ik opnieuw met eigen ogen mogen aanschouwen, de afgelopen weken.

Heen en weer gingen we. Van een unieke plek in Frankrijk, richting Baskenland-Asturië-Cantabrië, Galicië, terug naar Baskenland. Een onvergetelijke rondreis. En dat Spanje prachtig is, dat we er 'iets' mee hebben, dat wisten we natuurlijk al. Maar dat Noord Spanje in deze tijd zó mooi is, eigenlijk niet. Zoveel indrukken, zoveel gezien, gelopen, gedaan, gegeten, gedronken, gelachen. Met andere woorden, gewoonweg genoten, zowel van de tijd met en voor elkaar, als van hetgeen we tegenkwamen. En neem van mij aan dat dat aardig veel was... met soms best hele grote verschillen.

Zie hier bijvoorbeeld het mooiste versus het lelijkste uitzicht vanuit onze logeerplekken. Die laatste deed ons in ieder geval sterk denken aan een aflevering uit de serie 'Breaking bed'. Onze overnachting overigens ook! Klein detail: die nacht waren de enige gasten in het hotel wij én de nachtportier; een bijzondere ervaring...


Maar ook hebben we onder andere in Pamplona de meest grote en lekkerste oesters ooit gegeten, tegenover het misschien wel meest bijzondere voorgerecht ooit.. inderdaad, in datzelfde 'Breaking bed'-hotel...


Wandelen deden we dus ook. Best veel. Altijd weer op zoek naar de meest mooie plekken. En tja, daar mijn Lief het avontuur en geinige binnenweggetjes niet schuwt, waren ook daar de verschillen...


Als klap op de vuurpijl een indruk waar ik wellicht toch wel het meeste blij van word... de zee. Dit keer dus die buitengewoon gave, ruwe Atlantische oceaan, in al haar glorie. En die luchten. Constant in beweging. Witte, grijze en prachtige blauwe tinten. Wolken die voor mij hoop omlijsten. Hoop om over te mijmeren, te zoeken en vast te houden. En ik hoef niet eens heel erg mijn best te doen om het koele water over mijn blote voeten weer te voelen... 


En zo blader ik nog even glimlachend door. Kijkend naar al dat bijzondere wat we in twee weken beleefden. Mijn Lief en ik. Ons avontuur. En dat neemt niemand ons meer af!


zondag 30 april 2017

...op deze dag (29 april)


vond ik gisteren een paardenbloem... en een liedje. En als je hem goed bestudeert, die bloem, is het toch een prachtig exemplaar... en dat liedje trouwens ook.

En zo liepen we verder, mijn vriendin en ik, een andere route dan anders. Mede omdat haar nieuwe rolstoel lichter loopt dan de oude, maar ook gewoon omdat ze alles eens van een andere kant wilde bekijken, zoals ze zei. Mijn lieve vriendin, met Alzheimer; gisteren weer zo gelachen. Wat blijft het toch bijzonder om te zien en te horen dat -ondanks het verlies van te veel- haar humor blijft.

Tja, en wat wil je er nu feitelijk mee zeggen, denk je misschien op dit moment. Of misschien wel helemaal niet. Wacht je gewoon af op wat komen gaat, dat kan natuurlijk ook. 

Afwachten is zo af en toe best lekker; comfortabel op de achterbank van je levensbus blijven zitten, las ik deze week. De metafoor is op de een of andere manier blijven hangen. Misschien wel omdat ik het regelmatig om me heen ervaar. Maar, eerlijk is eerlijk, vanzelfsprekend ook omdat ik zelf intussen heel goed weet hoe het werkt, zowel het ene als het andere...

Op de achterbank; een ander rijdt en jij rijdt mee. Dat betekent dus dat die ander voor jou bepaalt waar je reis naar toe gaat! Op die achterbank heb je daar namelijk geen of weinig invloed op. En soms is dat best prettig, laten we wel wezen. Hoef je verder niet na te denken over wat je wilt of waar je naar toe wilt. Maar ja, wat als die ander nu ergens heen gaat waar jij echt niet wilt zijn? Geef je die ander dan de schuld? Of kom je van die achterbank af en pak je zelf weer het stuur; neem je verantwoordelijkheid voor je eigen reis, voor wat jij in jouw leven creëert?

Inmiddels spreek ik gelukkig uit ervaring als ik zeg dat dat een goed gevoel oplevert, weer zelf aan dat stuur staan. Ik ben namelijk niet verantwoordelijk voor alles wat er in mijn leven gebeurt, zeker niet voor alles! Sommige dingen gebeuren gewoon, met of zonder reden, hoe verdrietig en pijnlijk soms ook. Ik geloof daarentegen ook dat je altijd een keuze hebt en dat je daarom wel verantwoordelijk bent voor hoe je omgaat met wat er gebeurt in je leven, dat dan weer wel!


En misschien voelt het best een beetje griezelig, dat van die achterbank af te komen. Tenslotte weet je niet wat je tegenkomt, als je zelf chauffeurt. Aan de andere kant, wat heb je te verliezen? Jij bepaalt immers dan wel welke kant je op gaat. Daarbij, wie weet, vind je wel dat waar je naar op zoek was, het geluk dat je nodig hebt om je weer te laten lachen, genieten...*vul maar in*...

Op deze dag, 29 april 2012, vond ik dus dat ene liedje...
Vijf jaar en een dag later nog steeds toepasselijk, ook omdat ik intussen weet dat er zo ongelofelijk veel mogelijk is als je in plaats van denken, zo nu en dan gewoon doet!




zondag 16 april 2017

Anders dan anders...

Het is Pasen. Misschien vreemd, maar het voelt niet zo. Het is anders. Of misschien ook wel niet hoor, was het vorig jaar ook al zo. Toen keek ik echter wel naar de Passion; het spektakel was tenslotte bij ons om de hoek. Dit jaar keek ik niet, deed ik wel een poging, maar viel als een blok in slaap. Tja...Ik mis ook de klanken van Jesus Christ Superstar en Bach's Matthäus-Passion in huis, waarvan deze uitvoering van Erbarme dich de mooiste is, althans volgens radio4-luisteraars; oordeel vooral zelf!

Ik weet ook niet zo goed waar het aan ligt. Of mogelijk toch, maar wil ik er gewoon niet zo bij stilstaan. In ieder geval denk ik dat in vergelijking met vorig jaar het leven en de wereld niet sneller of anders dan anders veranderde. Dat dan net weer niet.

Aldus geen echt paasgevoel hier, als dat al bestaat. Naja, natuurlijk bestaat dat wel, helemaal als je kleine kinderen hebt; eieren schilderen, verstoppen, zoeken... zou dat het zijn haha? Het bonuskind is immers intussen 19, vermaakt zich op dit ogenblik uitstekend in Marokko; studiereis. Appte trots dat hij 'in een gat moet poepen' en 'ja ja, ik kan het al goed hoor...'. Dingen doen die je nog nooit hebt gedaan; hoe te gek is dat.

Ik deed het vrijdag ook, de dingen net even anders dan anders, samen met mijn lieve collega's van het allereerste uur. Door een mooie teamontwikkeldag met als thema: 'Door de ogen van het paard ontmoet je de kracht van je team', zag ik dat bevestigd wat ik al wist; klaar voor de toekomst, met vertrouwen in de kracht en de talenten van een ieder. Trots op wie we zijn en wat we doen, keken we onszelf en ons team in de ogen en gingen we van een 'eindpunt naar een prachtig gezamenlijk startpunt'! Ik nodig overigens alle sceptici onder ons van harte uit om het zelf eens te ervaren; het was/is uniek en bijzonder. Met dank aan Kim van 2B Unique was het meer dan geweldig te zien en te ervaren dat je door kwetsbaarheid juist zichtbaar en krachtig bent! 

Eigenlijk dus wel een heel mooi begin van het paasweekend, bedenk ik me nu. En dan toch ook maar een van mijn lievelingsnummers aanhalen, wellicht heel toepasselijk voor dit moment én dit keer 'toevallig' ook uitgevoerd in 'De Passion', zag ik later... 


Heb het leven lief als de stormwind gromt en als de lente komt
en verberg je niet als de regen valt en als de donder knalt
Zing het hoogste lied, vlieg in vogelvlucht door de blauwe lucht
Heb het leven lief en wees niet bang...

En weet je, ik durf te wedden, dat als mij lief zo wakker is, ik de Paasbrunch sta te bereiden in de keuken, de klanken van zowel Andrew Lloyd Webber's Jesus Christ Superstar als Bach onze woonkamer vullen. Misschien dan dus toch niet zo heel anders dan anders, hoewel ik net ook hoor dat deze Pasen misschien wel kouder is dan de laatste Kerst; Ach ja, het verschil moet ergens in zitten...



'Zeg het me, en ik zal het vergeten.
Toon het me, en ik zal het onthouden,
maar laat het me ervaren 
en ik zal het blijvend meedragen.'
Confusius over ervaringsgericht leren




zondag 2 april 2017

Stilte...

Ik weet niet hoe vaak ik de afgelopen weken mijn blog opende... en toch niets schreef. Vorige maand maar eentje; gebeurde me nog niet zo heel vaak. Er is namelijk altijd genoeg te vertellen, ik zou er een fotocollage mee kunnen vullen; de avonturen met mijn vriendin, concert in A'dam, samen met mijn Lief, etentje met Lief en bonuskind... En toch, op de een of andere manier, blijven de volzinnen binnen. Rollen ze over elkaar in mijn hoofd, soms tot vervelends toe. Naja, er komt er dus even weinig naar buiten, zogezegd... en ondertussen is het gewoon april.

De energie is dus blijkbaar even ergens anders nodig. Ook prima. Al mis ik het niet-schrijven ook, dat dan weer wel. En toch laat ik het gebeuren, zo zijn, wetende dat ik er op dit moment weinig aan verander. Misschien ook wel niet wil veranderen...

Vandaag dan toch maar weer eens een paar zinnen, zo maar voor me uittikkend op deze stille, mistige ochtend; het zat hier behoorlijk dicht vanochtend toen ik mijn bed uit stapte. Ik blijf dat toch altijd een bijzonder sfeertje vinden, die mist, kleine wereld, stilte. En misschien is dat het ook wel wat ik soms een beetje mis, bedenk ik me nu; stilte. Was het de afgelopen tijd soms letterlijk net even te rumoerig om me heen. Op zich helemaal niets mis mee overigens. Ik houd wel van een beetje reuring op z'n tijd, kan het ook prima hebben, zolang het maar in balans is.

Ach ja, die eeuwige balans hè... Zo maar ineens een tikkeltje uit balans. Het kan de beste overkomen. Gelukkig heb ik intussen de 'waardige' leeftijd (door schade en schande wijs...) dat ook ik weet hoe ik goed voor mezelf moet zorgen. Luister ik naar de seintjes die ik krijg, subtiel en soms net iets minder (als ik mijn tennisarm met slijmbeursontstekingen moet geloven). Afijn, een duidelijk teken dat het net iets te lawaaierig was de afgelopen periode. Geen nood, komt goed.  

En ondertussen gaat het gewone leven door. Zoek ik tussen de bedrijven door dus wat rust, het evenwicht en houd ik me bezig met die dingen waar ik in ieder geval blij van word... en anderen meestal ook; dé ultieme wisselwerking, draai hem maar eens om!

Zo ook vandaag, op deze mooie zondagochtend...


zondag 12 maart 2017

meerdere gezichten

Met een 'koffie verkeerd' in mijn hand staar ik stilletjes vanuit de keuken naar buiten. Het is nog vroeg. Aan de overkant, tussen de huizen door, zie ik de lucht voorzichtig roze/rood kleuren. De neiging snel een broek en trui aan te schieten en naar buiten te gaan, onderdruk ik; net even té vroeg, bedenk ik me. Zoals meestal wordt het dan ook de krant en daarna de pc. Al word ik daar deze ochtend ook niet echt vrolijk van. Wat ik toch al niet was, maar dat terzijde. 

Ik maak mezelf een tweede kop koffie en staar weer even, op dezelfde plek als een uurtje daarvoor, naar buiten. Het zacht roze is intussen overgegaan in egaal licht blauw; alles wijst op weer een mooie zondag... 

Een gewone zondagochtend, de elfde dit jaar, maar dat doet eigenlijk niet ter zake. Voor een rustig achtergrondmuziekje heb ik de tv aangezet. Eigenlijk meer een dingetje van mijn Lief dan van mij, muziek. Maar, soms kan ik het best hebben, al vind ik stilte ook heerlijk, op de zondag. Dit keer echter hoor en zie ik mensen muziek maken en voel dat ik er kriegelig van word. Ergens in de verte hoor ik mijn moeder: 'kattengejank'. Maar ach, ook dat doet niet ter zake, het schiet alleen zo ineens door mijn hoofd, zoals zoveel dingen 'zo maar' door mijn hoofd schieten de laatste tijd. Voornamelijk dingen over 'afscheid', en zo. Alhoewel, bedacht ik me zojuist, ook dingen die te maken hebben met het hebben van 'twee gezichten' of misschien zelfs wel meerdere... waar ik dan 'zo maar' weer tegenaan loop en eigenlijk helemaal niets mee kan. Ach, het maakt in ieder geval dat ik me blijf verbazen en verwonderen, over mensen, het leven, alleen helaas niet altijd in de meeste positieve zin van het woord.

Afijn, daar ga ik het vandaag niet over hebben, want hé, de zon schijnt! En daar word je blij van!

Waar ik in ieder geval heel blij van word, is mijn lieve vriendin. Door de Alzheimer soms veel méér gezichten dan ze ooit had willen hebben misschien wel. Gezichten ook waarvan ik er haar met alle liefde een paar had willen besparen... als ik angst in haar ogen zie verschijnen wanneer ze afdwaalt van waar ze mee bezig is en voor zich uitstaart, zoals gisteren tijdens het ontbijt. Haar serieuze gezicht als ze me weer aankijkt en vraagt: 'maar is het beschadigd, Heleen? (soms lukt mijn naam nog wonderwel). En als ik vraag wat er dan beschadigd is volgens haar, antwoord ze: 'Mijn hersenen...toch...?'

Zo maar een momentopname en gelukkig duurt het nooit lang of haar gezicht klaart weer op. Zeker als ik een foto van haar kleinzoon laat zien, babbelt ze honderd uit over zijn laatste bezoek, hoe heerlijk ze het vindt als hij er is. Ook de wandeling even later in de rolstoel, op zoek naar de zwanen en schapen, genietend van de buitenlucht en het samen liedjes (meezingen) ... in het stiltegebied, levert even later weer hilarische momenten op... waar we alle twee heel blij van worden.

Haar gezichten leg ik dan ook vast, om niet te vergeten en wetende dat wát ik zie meer dan echt is... en daar kan ik altijd iets mee! 







donderdag 23 februari 2017

mijmeren...


Soms kan ik uren mijmeren
op zoek naar juiste woorden
zet ik mijn zinnen op een antwoord

maar zie alleen het beeld
dat velen steeds weer hoorden

wil ik met wat ik weet
of niet weet toch omschrijven

op zoek naar steeds weer anders
hoor ik alleen maar hoop
terwijl niet iedereen kan blijven


het komen en weer gaan
het leven uniek en zo bijzonder
pas als je omgaat met de dood
denk je het open einde

blijf je geloven in dat wonder

zo vallen en opstaan samen
doen we net of het zo hoort
geloof de hoop, misschien nog meer de liefde
voel je dan het diepste  
en beweeg je dapper voort

als dan het einde daar is
we zeker weten wat er leeft
klamp je vast aan al dat mooie
omdat simpelweg niemand
het juiste antwoord weet