zondag 12 november 2017

Als het beestje...




'Gewoon zitten en aan de gang gaan.' Een uitspraak van Aaf Brandt Corstius. Ik weet niet eens meer waar ik hem las. Maar waar is hij wel, althans voor mij. Als ik moet wachten op inspiratie, komt er vaak niets. Als ik gewoon ga zitten, beginnen mijn vingers automatisch te bewegen en verschijnen de letters als vanzelf op mijn beeldscherm.

Ook vandaag mis ik de inspiratie. Hoor ik wel de hele week al flarden van woorden in mijn hoofd. Komen snippers van zinnen steeds voorbij en denk ik, goh, misschien is het wel tijd dat ik dat eens opschrijf. Gewoon wat ik erbij voel, wat het met mij doet en zo... het woord 'mantelzorger'; ik kan er namelijk nog steeds niet echt aan wennen.

Als ik zoek naar een passend synoniem, kom ik ook niet verder. Kun je nagaan, denk ik dan, dat is dus niet te vinden. En ook ik weet geen betere benaming hoor, die in mijn beleving beter aansluit bij de definitie. De vraag is dus misschien wel, is het wel te benoemen?

Het SCP(Sociaal Cultureel Planbureau)
definieert het in ieder geval als volgt: Mantelzorg is alle hulp aan een hulpbehoevende door iemand uit diens directe sociale omgeving. Mantelzorgers zijn dus mensen die langdurig en onbetaald zorgen voor een chronisch zieke, gehandicapte of hulpbehoevende persoon uit hun omgeving. Dit kan een partner, ouder of kind zijn, maar ook een ander familielid, vriend of kennis.

En dus voel ik me geen echte mantelzorger, sorry. Wat overigens niet wegneemt dat het geweldig voelt als hetgeen je doet, gewaardeerd wordt. Hoe blij verrast ik dan ook was vrijdagmiddag toen ik bij thuiskomst een schitterend boeket bloemen vond van de familie van mijn vriendin, in het kader van 'mantelzorgdag'. Maar ook dat ik iedere keer weer geraakt ben als ik van mijn vriendin een cadeautje en een lieve kaart krijg, wetende dat dat met alle liefde en zorg gedaan is.

Maar ja, en ik benoem het maar gewoon, ik voel me er dan ook altijd een beetje ongemakkelijk bij. Ik vind namelijk zelf niet dat ik mantelzorg. Ik verkeer namelijk in de luxe positie dat ik dit kan doen, omdat ik bijvoorbeeld geen gezin met kinderen heb te verzorgen; een beslissing die ik overigens lang geleden door omstandigheden toen nam, waar ik trouwens nooit een seconde spijt van heb gehad, mocht iemand daar nog aan twijfelen. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat ik 'iets anders' te doen heb in het leven, al wist toen natuurlijk nog niet wat...

Mantelzorg overkomt je, daar kies je niet voor, zoals een moeder laatst vertelde toen ze sprak over de zorg en constante begeleiding die haar zoon nodig heeft: 'Alles wat ik doe en regel dat doe ik automatisch, omdat ik zijn moeder ben. Dat doe je gewoon als moeder!'


Wat ik echter doe voor mijn lieve vriendin, doe ik vrijwillig, heb ik zelf voor gekozen. En ja, natuurlijk, ook alles wat ik doe en regel, doe ik automatisch, is voor mij gewoon, omdat we al 35 jaar vriendinnen zijn. Maar toch, het voelt voor mij niet als 'mantelzorg'. We zijn vriendinnen en vanuit die band doe ik wat ik doe en hoop ik eveneens op een positieve manier een verschil te kunnen maken. Allereerst natuurlijk voor haar, maar daarnaast ook voor haar omgeving en misschien wel ver daarbuiten; anderen inspireren -waar mogelijk- dat ook te doen, op eigen wijze en naar eigen kunnen. Ik ken namelijk maar weinig dingen die mij zoveel voldoening geven als het helpen van iemand. Schijnt ook iets te maken te hebben met het stofje 'oxytocine' dat vrijkomt in je hersenen en zorgt voor het gevoel van vertrouwen, waardering en verbondenheid! 

Los van mijn werk, anderen inspireren het verschil te maken door bijv. de manier waarop we allemaal samenwerken, gebruik te maken van hun talenten, is mijn doel dus ook -het liefste iedere dag- iemand te helpen zonder daar iets voor terug te verwachten. Gewoon omdat het goed voelt en omdat ik daar blij van word; daar kom ik in ieder geval mijn bed voor uit!


En ach, aan de andere kant, wat maakt het uit hoe iemand het noemt. Mijn moeder zou nu dan ook beslist gezegd hebben: 'Als het beestje maar een naam heeft lieve schat, doe vooral maar gewoon je ding... .' En eigenlijk ben ik dat roerend met haar eens en tegelijkertijd eveneens benieuwd: Waar kom jij eigenlijk je bed voor uit en waarom?


... en zoals jullie weten, plaats ik niet zo heel vaak dit soort foto's
maar deze zegt voor mij alles...gemaakt tijdens een klein feestje *klik hier*

zondag 29 oktober 2017

Op een dag als vandaag...


Hé die ma,

Hoe is het nou? 

Ik zou het stiekem best aan je willen vragen. Kort om het hoekje gluren, effe checken hoe het met je is daar boven. Weer eventjes aanschuiven aan jouw eettafel. Puzzelboekje, agenda en pen links naast je op een stapeltje. Kop koffie verkeerd en iets lekkers erbij. Juist op een dag als vandaag, omdat we op deze dag altijd je geboortedag vierden...

Vanzelfsprekend zouden we een bloemetje voor je meenemen, zo'n prachtig goud, geel, oranjekleurig herfstboeket of een mooie bolchrysant voor buiten. En natuurlijk zou jij zeggen: 'Maar dat had toch helemaal niet gehoeven lieve kienders', terwijl je het stilletjes toch wel kon waarderen, zeker op een dag als vandaag.

Hebben ze eigenlijk eettafels boven ma? Het zal toch wel. Naja, ik kan ook gewoon even neerploffen op een wolkje naast je hoor en vertellen wat er de afgelopen tijd allemaal is gebeurd, wat me zoal bezighoudt. Want dat is feitelijk wat ik zo graag nog een keer zou willen doen; gewoon een tijdje met je kletsen. Helemaal op een dag als vandaag...

Ik zou je vertellen dat het bonuskind zijn rijbewijs heeft gehaald, in één keer. Gaaf hè! En, o ja, dat we bezig zijn de kamer te veranderen en dan zou ik toch vragen wat je daarvan vindt. Hoewel je nooit schroomde om frank en vrij je mening te verkondigen, er niet altijd de reactie kwam die ik misschien verwachtte, mis ik jouw mening zo af en toe best. Ik denk vaak aan hoe jij zou reageren als er weer eens iets vreemd, raars, liefs, geinigs, ergs, verdrietigs of belachelijks gebeurt. En geloof me lieve ma, daar was de laatste paar dagen en weken toch wel weer met enige regelmaat sprake van. 

Ook zou ik je verslag uitbrengen over die presentatie die ik moest geven, afgelopen woensdag. Dat die goed ging en zo, al was ik -net als mijn 14 medestudenten-best een beetje nerveus. En hoe ik me had voorgenomen te vragen of ik als eerste mocht aftrappen, wetende dat ik anders alleen maar nerveuzer zou worden. Ik had dat ook opgeschreven, 2 weken geleden, toen ik het een en ander aan het uitwerken was. Ik trok dan volgens mij ook wit weg toen ik één van de docenten hoorde zeggen: 'We hebben een lijst met namen en gaan dus in willekeurige volgorde het rijtje af.' De moed zonk me bijna in mijn schoenen toen ik echter hoorde: 'En dus Helena, wil jij beginnen....?' Ach ja, toeval bestaat niet hè. En owh ja, eerste module geslaagd, met een 7,5. Ik ben er blij mee.

A
llicht zou ik je in geuren en kleuren mijn avontuur met dat schaap beschrijven en wat een te gekke ervaring dat was. Stiekempjes hoop ik natuurlijk dat je het gezien hebt, hoe ik 's ochtends om een uurtje 8, nog niet helemaal licht, het zeiknatte weiland in banjerde en een schaap dat op z'n rug lag weer op z'n vier poten zette. En dat ik 'toevallig' een paar dagen eerder op Facebook had gelezen hoe dat moest. Tja, weer zo'n 'toevalligheidje' waar we beiden al nooit in geloofden, al heb je natuurlijk geen flauw idee wat Facebook is, bedenk ik me nu. Toch zou je ook dat best leuk hebben gevonden ma. Hadden we foto's van familie en vrienden kunnen kijken, samen, aan jouw eettafel...

Maar, lieve ma. Ik zou je eveneens vertellen hoe hard ik moest lachen vrijdagmiddag om iets dat ik hoorde op de radio in de auto op weg naar huis. Ik heb het nota bene zelfs ingesproken op mijn voicerecorder (uiteraard stilstaand voor het stoplicht), omdat ik het te grappig vond. Ik wilde deze absoluut niet vergeten en bedacht me tegelijkertijd wat jij hiervan gezegd zou hebben? Het ging erom dat iemand verkondigde dat kinderen op 4 jarige leeftijd filosofie zouden moeten krijgen, want -en nu komt ie- dan zouden ze kunnen meepraten over waarom een stoel vier stoelpoten heeft... Tja, wat zal ik ervan zeggen. Ik vraag me af wat dàt mijn generatie en die daarna zou hebben opgeleverd? Of dat daadwerkelijk verschil zou hebben gemaakt? Of iedereen dan wel de skills en het lef zou hebben om in lastige situaties zuiver te blijven acteren in plaats van te gaan liegen en te bedriegen...? Zo maar wat vragen ma, waarop ik uiteraard geen antwoord verwacht, ook niet op een dag als vandaag.

Ach, en ook op een dag als vandaag, lieve ma, hebben we dat hoekje en die wolk eigenlijk helemaal niet nodig hè. Er zou bovendien toch veel te weinig tijd zijn voor al die andere mooie verhalen die ik nog zo graag met je zou willen delen. Dat ik je oudste zus en nicht laatst nog heb gezien en hoe bijzonder dat was. Dat Serge en ik binnenkort alweer 8 jaar gelukkig getrouwd zijn en wat we dan gaan doen en zo kan ik nog wel even doorgaan...

Zeker op een dag als vandaag ma weet ik dat ons lijntje er toch wel is. Is het niet in de auto, op weg naar huis, dan is het wel 's avonds als ik net voor het slapen gaan jouw ring van mijn vinger schuif en op mijn nachtkastje leg. Maar ook ben je er steeds vaker in de ochtend, als ik in alle rust, stilletjes de dag begin... zo ook vandaag, op deze toch net iets bijzondere dag...



woensdag 18 oktober 2017

Momentopname...


De dag waarvan ik wist...
maar stiekem hoopte
dat hij er even
nog niet zou zijn

De dag waarvan ik wist...
maar stilletjes wenste
dat als hij kwam
ik voorbereid zou zijn

De dag waarvan ik hoopte
maar wist dat hij zou komen
die dag die was er
zo maar, plotseling

De dag waarop ik dacht
ik hoop dat ik zal weten
hoe het dan is
jij deed gewoon jouw ding

De dag die ik verwachtte
en waarvan ik zeker wist 
't is echt niet te voorkomen
en zachtjes 'wie ben jij ook weer?'
sluimerend bleef hangen
in de lucht

Die dag bleek ook gewoon
net als al die andere
te zijn
in dat moment
en bij 't noemen van mijn naam
je stevig door liet klinken

'ja, dát weet ik wel,
'k weet echt wel wie je bent..'


 En even later
een dag of drie
de mist weer weg
ander moment

lopen we samen
langs het water
laat jij weer stralend zien
wie je nog steeds bent...

zondag 8 oktober 2017

Tegen beter weten in

Zondag, twijfelend zit ik al een tijdje aan de eettafel. Staar naar mijn scherm en lees nog eens terug wat ik twee weken geleden schreef. Ik deed dat overigens om een uurtje of twee uur 's nachts; het hield me wakker.
Achteraf gezien absurd, dat ik juist daardoor niet kon slapen. Zeker als je het afzet tegen al die andere zaken die me wakker houden de laatste tijd.

Kippenvel kreeg ik vrijdag toen ik langs de leeggepompte vijver in Huis ter Heide reed en moest afremmen voor het stoplicht. Ik stond stil en bedacht me dat het net leek op een foute filmset; RTL4 camera's, mannen in zwart-gele overal, ME-busjes, sjofels, zwarte schermen.
Als het licht op groen springt, lijken de auto's voor me zich langzamer dan anders in beweging te zetten. Alsof we allemaal in gedachten heel eventjes bij haar zijn. Langzaam gaat mijn blik nog een keer naar links, een stille wens, misschien wel tegen beter weten in.

Zondag, ik kruid het stoofvlees voor vanavond met peper en zout, een kruidnageltje, beetje kaneel, rodewijnazijn, een aangebakken uitje en een knoflook en laat de boter bruin smelten. De piepers en de rode kool komen later wel...

En zo spelen er nog wel meer van 'die dingen', zorgen en vragen van en over mezelf, mensen dichtbij en iets verder weg. Het maakt me soms verdrietig, maakt dat ik het zo nu en dan ook domweg niet weet, al weet ik dat luisteren met mijn hoofd en hart genoeg is; mee hopen en bidden, mogelijk tegen beter weten in.

Zondag, ontbijt met een eitje, jus d'orange uit een pak en een met liefde gemaakte cappuccino. Het huis geurt naar herfst; verwarming aan en het vlees, uiteraard afgeblust met een scheutje rode wijn, hoor ik zachtjes pruttelen op het fornuis. Nog genoeg te doen, te lezen, te delen, maar dat komt later wel...

Mijn gedachten dwalen weer af. Verschillende scenario's komen voorbij, met daarin diegenen die me lief zijn als hoofdrolspelers. Ik lees nog een keer het mailtje dat zo'n indruk maakte en ik vraag me stilletjes af wat sommigen mensen drijft, bezielt of simpelweg op de been houdt, wellicht tegen beter weten in.

Zondag, en net als op de meeste zondagen vult ons huis zich langzaam met muziek die stilte niet zo zwaar laat wegen. Kranten worden uitgeplozen, de kat probeert stiekem de lekkerste schoot te vinden en ik bedenk me dat de wasmachine eigenlijk al een uur of wat had kunnen draaien, omdat ik toch al even wakker ben, maar ach, ook dat komt later wel...


Ik denk aan gisteren, aan mijn vriendin, hoe we genoten van haring en knakworst, voornamelijk in stilte, omdat je merkt dat ze steeds meer uit het leven groeit, zo moe is. Als ik haar strijkend gadesla, terwijl ik nieuwe kleren voorzie van haar naamlabel, dommelt ze in een diepe slaap om ruim een uur later verward uit te ontwaken; het duurt weer even voor ze me werkelijk ziet, weet dat ik er ben. En natuurlijk maak ik me zorgen, doe ik een zoveelste poging me zo min mogelijk te ergeren aan zorgprotocollen, -wetten en -regels en wens ik, hoop ik, voor haar... tegen beter weten in!



zondag 10 september 2017

Alles doet er toe...

Vorig jaar danste je nog...



"Mag ik je wat vragen?
Heleen hè...?"

Ik 'hmmhmm' bevestigend
een diepe zucht 
wat je wilde vragen
blijft stilletjes achterwege

Vragende ogen
angstige blik
Bang
dat je 't niet meer weet,
mijn naam misschien vergeet?

Jouw hand reikt naar de mijne
gezicht omhoog, je lacht
zoekt, voelt, verbindt
blij dat je me nog altijd vindt

"Mag ik je wat vragen?
Helena hè?
Wat nou als...?
kan 't zo moeilijk verwoorden
weet ook niet zo goed
of ze het wel hoorden"

"Maar, blijf je, echt?
Komen ook?
Straks nog?
Als je weggaat...?"

"Mag ik je wat vragen...?"


Zo komen er steeds meer
flinters en flarden
 
hier en daar een geweldig volzin
schieten we geregeld in de lach
hebben we door al jouw vragen
de meest
bijzondere gesprekken
beleven we keer op keer
de meest mooie momenten

en geef je niet op
samen te zoeken
naar waar je me bewaart

want




zaterdag 2 september 2017

De afgelopen tijd

September
Dat het alweer september is. Dat dus...

De ochtenden weer donker (al even). Licht aan in de douche. De kachel kan weer aan. Zo ook de kaarsjes; ik had het gisterenavond dan ook gewoon heus koud, geen geintje. En al ben ik opgevoed met: 'Dan trek je maar een extra trui aan', hebben we toch binnenshuis de temperatuur iets comfortabeler gemaakt, inclusief trui. Dat dan weer wel.

En wat heb ik weinig tijd gemaakt om te schrijven de afgelopen tijd. Terwijl er toch echt -zoals altijd- genoeg gebeurt. Leuke dingen, gekke dingen. Mooie dingen, verdrietige dingen, geweldige dingen. Wie kent ze niet. Het welbekende ritme van het leven; zeker niet altijd fijn, soms ronduit besodemieterd, maar we moeten het er mee doen, of niet...

Kiezen
Keuzes, kansen, dromen. Alles kwam voorbij de afgelopen tijd. En misschien moet het ook wel andersom.
Moet ik juist beginnen met mijn dromen, om daarna kansen te herkennen, om uiteindelijk de juiste keuze te maken. Ach ja, dromen. Ik doe het zo graag. Terwijl keuzes maken, luisteren naar wat ik echt voel en wil, nu juist niet mijn sterkste kant is, geloof mij! Toch deed ik het menig keer, de afgelopen tijd. En of het de juiste waren? De tijd zal het leren, als ik over een jaartje mijn diploma in mijn zak heb van de hogeschool Ede. 

En als ik het dan toch over 'kiezen' hebt. Onderstaande tekst vond ik ooit, bewaarde hem, in de overtuiging dat hij ooit wel ergens van pas zou komen.


Vandaag vind ik hem meer dan 'van pas'. Al realiseer ik me ook dat het in deze drukke tijden voor een aantal wellicht een behoorlijk stuk tekst is om te lezen. De keuze is aan jou...

Wijsheid van een Boom
Het leven lijkt ingewikkeld en het valt ook niet altijd mee. Vaak wringen we ons in bochten om maar te overleven. We zoeken wegen om verder te kunnen groeien in ons leven. Een doel zoeken en daar naartoe leven. Hopende om rechtstreeks op dat doel af te kunnen gaan. Onderweg zullen we obstakels tegen komen, weerstand van de omgeving. Dit alles zorgt er dan voor dat we op onze eigen kracht aangewezen zijn. Als je in zo'n proces zit, zie je niet altijd goed welke kant je moet kiezen. Moet ik links, recht of gewoon eigenwijs rechtdoor??
Als je zulke situaties tegenkomt en het leven lijkt moeilijk, kijk dan eens naar de bomen. kijk dan eens hoe de bomen dit doen en ervaar hun kracht om te overleven.

Het leven van bomen
Een boom groeit uit een eikel, de kern, het beginpunt van een nieuw leven. Leg maar 10 eikels langs elkaar. Ze hebben allemaal een ander uiterlijk. Ieder een eigen vorm, kleur, grootte. Ze hebben allemaal hetzelfde doel. Het doel om een grote, sterke, gezonde boom te worden.

Als de eikel opgenomen wordt door moeder natuur, kan ze beginnen met haar ontwikkeling, met haar groei. De kiem komt los en begint haar eerste wortel te zetten. Haar eerste wortel, om haar plaats in onze natuur in te nemen. Hier ga ik staan. Hier is mijn plaats.

Als de wortels gezet zijn, wordt het tijd om de stam neer te zetten. De eerste punt/tak komt uit moeder aarde. Op dit moment wordt het nieuwe leven getoond aan de omgeving. Vol trots in de natuur. Dit prachtige gebeuren gaat ook gepaard met concurrentie. De concurrentie die hier bedoeld wordt, is de strijd om een eigen plek op deze aarde.

Als de boom opkomt, is direct de omgeving bepalend. Als ze het geluk heeft op een voedzame plaats uit te komen, zal ze doorzetten. De takken worden gevormd. Het eerste blad wordt ontwikkeld. Deze bladeren zijn kwetsbaar. Ze staan dicht bij de grond, zijn voedzaam voor sommige dieren. Als de blaadjes afgegeten worden, heeft de kern de kracht om weer nieuw blad te vormen. De boom groeit door. Langzaam maar doelgericht.

De top van de boom zoekt haar weg. Als er een struik in de weg staat zal de top een beetje naar links of rechts gaan. Toch zal de boom dit pas doen als duidelijk is dat de struik krachtiger is, anders blijft de boom rechtdoor groeien, recht op haar doel af.

De wind, de regen en andere omstandigheden kunnen ervoor zorgen dat de boom omver zakt. Toch...., de wortels zitten stevig in moeder aarde en de boomtop zoekt weer haar doel. Ze zal zichzelf herstellen en afbuigen naar boven om de richting naar het doel weer in zicht te krijgen. Dit vertraagt haar proces, maar dat kan haar er niet van weerhouden om door te zetten.

De boom blijft zich ontwikkelen. Nieuwe takken vormen met voldoende blad om de energie uit de lucht te halen. Energie om reserves op te bouwen en op te slaan in de stam.

Seizoenen
Elke herfst is het tijd om te rusten. Tijd om even alle bladeren los te laten. Tijd om in zichzelf te keren en alle gebeurtenissen los te laten. De herfst en de winter gebruiken om van binnen structuur te brengen om zo in het voorjaar weer tot leven te komen. Nieuw blad vormen en nieuwe scheuten uitzetten.

Als er takken afgebroken worden of afgezaagd zijn, heeft de boom in het voorjaar weer de kracht om de wonden te herstellen. Alle loszittende takken zijn in de winter uit de boom gewaaid.; takken die hun functie al volbracht hebben en niet meer nodig zijn. Op deze manier is er weer ruimte gekomen in de boom. Meer licht kan er schijnen op de stam, op de basis. Ruimte voor nieuwe scheuten, nieuw leven, nieuwe ontwikkeling.

De boom krijgt te maken met ziekten en plagen. Het blad kan aangevreten of besmet worden. Toch geeft de boom niet op. Het grootste deel van de hele boom is gezond en dit heeft meer kracht dan het stukje aangetaste boom. In het ergste geval is de boom een jaar bezig om zichzelf te verdedigen en te beschermen. In zo'n jaar groeien de scheuten minder maar de stam groeit wel dikker, steviger. Toch is er groei geweest. Innerlijke groei met wijsheid om in het nieuwe voorjaar weer andere takken uit te zetten.

Het uiterlijk van de boom is anders dan in eerste instantie verwacht werd. Het is geen kaarsrechte boom met aan alle zijden dezelfde hoeveelheid takken en bladeren. De boom wijkt af, zo lijkt het. Als de boom om zich heen kijkt, is het moeilijk om zo'n kaarsrechte boom te zien. Elke boom heeft haar unieke vorm en uniek verhaal. De bomen met de meeste kronkelingen hebben de stevigste stam. Ze hebben een krachtige basis en laten zich niet snel van de wijs brengen.

Leven
Kijk nu eens naar je eigen leven. Hoe zie jij eruit als je een boom zou zijn? Hoe dik is jou stam? Hoe sterk zijn je wortels? Hoeveel takken heb je? Zitten er nog oude takken die geen functie meer hebben? Laat deze takken los zodat er ruimte komt waar je zelf nieuwe scheuten kunt vormen. Weet dat, wanneer de boom vol zit met dorre takken, dat er dan minder zonlicht op de stam schijnt. Er kan alleen maar meer vuil blijven hangen tussen deze takken. Er zullen schimmels en mossen groeien op de oude takken, wat weer een extra ballast vormt voor de gehele boom. De boom is dan veel energie kwijt om zich te blijven beschermen. Deze energie kan niet gebruikt worden om nieuwe scheuten uit te zetten.

Laat de oude takken los en maak hiervoor gebruik van de natuur. Laat de takken uit je boom waaien, laat de vogels ze meenemen om een nestje van te bouwen. Geef de oude takken terug aan de natuur, aan moeder aarde. Zo voeden we onszelf en de natuur. Iedereen zal er baat bij hebben, de natuur, alle levens zullen groeien.

Blijf je hele leven, jezelf voelen als een boom.
Voel hoe stevig je wortels in moeder aarde staan.
Voel de stevigheid van je stam.
Voel welke takken nog groeien en welke je los kunt laten.
Ervaar de 4 seizoenen van een jaar.
Groei niet te snel, maar voel dat je altijd groeit in wijsheid en kracht.
Bron mij onbekend

maandag 7 augustus 2017

Opmerkelijk

'Een nieuwe morgen wordt aan niemand beloofd'.

Opmerkelijk toch dat ik juist vandaag weer zo'n tekstje tegenkom over het feit dat de tijd zo snel voorbij gaat, eigenlijk zonder dat je het in de gaten hebt. En dat het dus belangrijk is om leuke dingen te doen, dat lekkere taartje te eten, lol te maken met je kinderen, vrienden en familie en juist nu die kans in je leven te nemen om dat te doen wat je altijd al had willen doen. Het klinkt zó simpel hè...

Gedachteloos scrol ik verder. Denk intussen glimlachend terug aan de dag van gisteren; oude bekenden, ook weer nieuwe gezichten, en hoe plezierig het altijd weer is even bij te kletsen met vrienden en familie. Grappig toch dat bijna iedereen op zo'n moment de mening deelt hoe gezellig het zou zijn als je elkaar vaker ziet. Desalniettemin geldt ook hier blijkbaar het principe dat dat net iets simpeler klinkt dan het is. Desondanks beloofden we elkaar ook deze keer weer dat afspreken zeker gaat lukken...

Ondertussen hang ik nog een was op. Twee. En eet hetzelfde aantal rijstwafels. Maisrijstwafels, dat dan weer wel. Mijn koffie wordt ongemerkt koud en op de een of andere manier kom ik niet tot wat ik wil doen op deze maandag. Een dag waarvan ik ergens vorige week besloot dat ik hem best zomaar vrij kon nemen.

Eigenlijk een heel gewone dag. Zonnig ook, en dus hangt een gedeelte van de was inmiddels wapperend buiten. Niets lekkerder dan een schoon bed, opgemaakt met beddengoed, gedroogd door de wind en de buitenlucht. Toch? En ach, dat het tegen de hooikoorts nou net níet zo lekker is, lap ik hierbij heel even heerlijk aan mijn laars.

Eenvoudigweg dus wat alledaagse dingen op een schijnbaar doorsnee dag waarop sirenes loeien, zoals iedere eerste maandag van de maand. De gebruikelijk test, zodat als er ooit - onze lieve Heer verhoede- een ramp gebeurt, we worden gewaarschuwd.

Ongemerkt dwalen mijn gedachten af... 
Acht jaar geleden alweer, op eenzelfde doodgewone doorsnee *zevende augustus*, loeiden de sirenes ook. Toen echter was het een vrijdag, en zeker geen test... terwijl de zon langzaam onderging...

Ook toen beloofde niemand ons een nieuwe morgen, juist verre van, maar kregen we er -wonder boven wonder- gelukkig een veelvoud!