zaterdag 14 januari 2017

Even helemaal niets...


Heel langzaam kleurt de ochtendlucht prachtig zacht roze, blauw en oranje. En wat had ik nu toch graag op die dijk achter ons huis willen lopen, met camera...

Ongemerkt bijt ik op mijn lip, slik nog een keer en doe een verwoede poging iets meer lucht via mijn neus naar binnen te laten stormen. Staar gebiologeerd naar buiten, zucht nog eens en neem een besluit. Het zit er vandaag gewoonweg even niet in.

Na een mooie maar drukke week en een aantal nachten heel slecht slapen, blijven alle wilde plannen voor vandaag helaas liggen op de plank. Dus, even niet naar de markt met mijn Lief, geen bezoekje aan de brillenman met mijn vriendin, niks harken in de de tuin misschien wel, stukje fietsen, beetje opruimen of blokje om... maar simpelweg even pas op de plaats, misschien zelfs wel een paar uur terug naar bed.

En dus bericht ik in alle vroegte de zorg van mijn vriendin dat het 'm even niet wordt vandaag en dus niet kom. Tegelijkertijd schiet er van alles door m'n hoofd, terwijl ik echt heel goed weet dat het niet nodig is om te denken dat ik 't eigenlijk niet kan maken, me niet schuldig hoef te voelen, etc. Maar ja, toch een beetje aard van het beestje hè en tja, die bril van haar moet toch eigenlijk wel bijgesteld worden, zakt behoorlijk van haar neus en het plekje op haar neus was wel een beetje rood woensdag. En nu is het mooi weer..

Naja, in het vertrouwen dat voor alles een (tijdelijke) oplossing is, laat ik het los. Een heel klein pleistertje op haar neus biedt wellicht ook even uitkomst en misschien is er wel iemand anders die naar de brillenman kan...

Ik schrik op van de harde klik van de waterkoker. Maak een citrosannetje, neem 2 paracetamol en zoek de neusspray. Staar gebiologeerd naar buiten, zucht een keertje diep en neem weer een besluit... wie weet, is mijn bed misschien nog wel een heel klein beetje warm...


dinsdag 3 januari 2017

Onomkeerbaar

Al meer dan een jaar wordt ze liefdevol verzorgd en gesteund, woont ze beschermd. Toch blijft het vaak nog zoeken naar het beste voor haar. De onomkeerbare achteruitgang laat zich sneller zien dan te bevatten, al meer dan een jaar, iedere dag. Onveranderd zie en hoor ik haar gevecht, haar worsteling met het monster dat Alzheimer heet.

'Onderuit geslagen door het leven', ik weet niet meer zo snel waar ik het las vandaag. Zo'n zinnetje dat resoneert, blijft hangen ook en me aan haar doet denken. Zou het zo voor haar voelen? In de steek gelaten en onderuit gehaald door het leven zelf misschien wel? 

Onomkeerbaar, wat ik hoor en zie, en soms voelt het als verliezen. Ook vandaag weer, de derde dag op rij dat ze belt in het nieuwe jaar. Op nieuwjaarsdag zelfs twee keer, om een gelukkig nieuw jaar te wensen, want dat had ze nog niet gedaan...

Onomkeerbaar
dwarrelende woorden, zinnen die niet meer vlotten
terwijl je zucht en even je ogen sluit
als ik vraag waar het op lijkt
hoor ik je opgelucht ademhalen
zie ik de lach in je ogen
wachtend op wat lukt
tot het nieuwe je te binnen schiet
en je vertelt hoe blij je bent

Onomkeerbaar
hoor ik je verdriet en angst
wanneer je belt en zegt dat je 'in de stront zit'
het Engels even vervlogen
je het koud hebt
en je afvraagt waar je geld is en je kleren zijn gebleven
'nog één nachtje slapen en dan ben ik er'
maakt een lachend: 
'owh, maar dat hou ik nog wel even vol hoor...'

Onomkeerbaar
als ik je zie zitten
gebogen aan de huiskamertafel  
smoezend met je lieve zorgzuster
wat later bleek
één van die bijzondere momenten
waarop woorden rolden
en zinnen bijna foutloos zweefden
alsof het zo moest zijn die dag

Onomkeerbaar
op oudejaarsdag een oliebol en appelflap mee 
om samen iets van uit te luiden
zwierde even later uit jouw mond:
'pak gerust hoor, speciaal voor jou gehaald' 
en genoot ik van je pretogen
terwijl je grijzend nog een hap nam en 
toostte met de koffie op alvast een 
'hoe heet het ook alweer...'

'Jouw jaar draait om de basis van je bestaan. Dat houdt alles in dat te maken heeft met je geborgen voelen: je wortels, je afkomst en hoe je woont.'
Zo maar een eerste zinnetje, letterlijk, dat ik lees als ik de krant opsla en op de pagina kom met de jaarhoroscopen, die van haar. Tja... die wens gaat in ieder geval het universum in!

Zo onomkeerbaar voor haar, zo onuitwisbaar voor mij en al die anderen.



zondag 1 januari 2017

Nieuwjaar


Januari 2017 
bijna een halve dag oud...

Ik ruim de keuken op, laat de resten van oudejaarsavond verdwijnen 
en mopper wat omdat ik de nieuwe container voor gescheiden afval 
toch niet zo handig vind. 

Ik maak een zondagochtendontbijtje, zet twee eitjes op, 
schenk de jus d'orange uit een pak in... 
en vergeet dat we gisteren op de markt 
twee kilo perssinaasappelen hebben gehaald. 

We tutten nog wat aan, bladeren door de krant van zaterdag, 
zappen wat door 3000 tv-kanalen en spreken af 
dat we vandaag toch ook echt even gaan fietsen of wandelen, 
in ieder geval 'iets' gaan doen... 

Januari 2017
bijna een halve dag oud... 
en dus gewoon even tijd voor onze wens


zaterdag 31 december 2016

Drempel

En heel langzaam zakt 'oud' zachtjes weg in 'nieuw'...

Daar staan we weer, op die welbekende drempel, alweer de laatste dag van het jaar.

Nog even dit. Nog even dat. Nog even zus en nog even zo...
Zo nog even naar de markt, want op onze drempel staat natuurlijk een doosje heerlijke oesters voor vanavond; traditie, ik houd ervan! Sommige zijn er om in ere te houden. Anderen moet je soms ongewild laten varen, misschien zelfs wel met een beetje pijn in je hart. Het is niet anders. Hoe was het ook alweer: Het leven doet, terwijl je zelf andere maakt... ook in het nieuwe jaar. 


Op de drempel; dat punt waarop iets begint of wijzigt, volgens Encyclo.nl. Maar ook het symbool voor een verandering en/of een nieuw begin.

Vandaag dan ook geen terugblik op een jaar waarvan ik echt niet meer welk moment het meest gezellig, vreselijk, leuk, lerend, verdrietig, hilarisch, warm en/of mooi was. En ook ga ik jullie niet jullie vragen wat je gaat doen, eten, drinken, alleen, met elkaar, of de kinderen mogen opblijven, vuurwerk wordt afgestoken, de gevulde eieren zelf gemaakt zijn en of je zelf de oliebollen hebt gebakken.

Met beide benen stevig op de drempel, kijk ik nog wel heel eventjes om...

Koester ik wat ik zie en voel, ben ik blij met alles wat me gegund was en verheug ik me enorm op de wensen die ik ook voor jullie vandaag weer het universum ingooide, in de overtuiging dat engelen en wonderen bestaan...


  

zondag 25 december 2016

A dream...

Eigenlijk begin ik altijd met het plaatje links. En waarom dan vandaag rechts? Ik heb geen idee. 'Iets' in mij zegt dat dat beter past. Naja, geen idee hoor. Ik doe soms wel wel meer een beetje vreemd, heb ik me wel eens laten influisteren. Ach ja, en dan gaat het ook nog over dromen.... soms best een vreemd en raar 'iets', toch?

Ik maak mijzelf nog zo'n lekkere koffie verkeerd, tik 'Young Messiah' in op spotify en binnen 3 seconden vloeit er sfeervolle muziek uit mijn nieuwe rode, bluetooth JBL-speakertje; een prachtig kerstcadeau van mijn Lief. Hij is zó leuk en zó handig. Helemaal straks wanneer ik hem meeneem 'het land in'. Iets wat vanaf 1 januari a.s. in ieder geval vaker gebeurt als ik begin aan mijn nieuwe uitdaging, met nieuwe kansen en mogelijkheden; een mooie uitkomst van een interne procedure de afgelopen weken, die ik met alle steun, adviezen en inzichten van lieve mensen om heen heb doorlopen. Ach ja, zoals ik al zei: waarschijnlijk doe ik soms best wel eens een beetje raar of iets geheel onverwachts. De reacties en felicitaties waren in ieder geval meer dan warm en heel erg lief en geven vertrouwen voor de toekomst, onderweg naar andere dromen...

En zo droom ik nog een stukje weg bij zachte kerstklanken, zie mezelf onderweg gaan naar onze regiokantoren, doen wat ik het liefste doe, al is het in een iets andere setting en met 'iets' meer mensen dan nu. Ik blijf het fantastisch vinden om anderen (en mezelf) het gevoel en vertrouwen te geven dat wat we doen de moeite waard is, van betekenis is én er toe doet... in de meest brede zin van het woord. Ik heb er zin in!

Dan ineens hoor ik deze *klik hier*  ... en zie ik mezelf nog zo zitten, in mijn piepkleine appartementje, een jaar of 30 geleden, toen winters en Kerstmissen nog prachtig wit waren, de temperaturen niet boven nul kwamen en de wereld bedekt was met een dikke laag sneeuw, zeker met kerst. Vrijdagochtend heel vroeg hoorde ik hem ook al op de radio. Kan toch bijna geen toeval zijn, zou je denken. Ook toen gingen mijn gedachten naar 'wat ooit was...'. Geen paniek overigens hoor, ik reed niet zelf... Zoals altijd bracht ook die ochtend mijn lief mij naar mijn werk. Fiets achterop de auto, zodat ik 's middag in ongeveer 70 minuten mijn hoofd lekker kan 'leegtrappen'; een inmiddels zalige (en volgens mij ook best gezonde) verslaving. Maar buiten een paar nachtvorstdagen om heb ik echter nog geen echte winterse landschappen doorkruist. En laat dat nu ook één van mijn dromen zijn. Lekker dik ingepakt, thermosokken en -wanten aan, muts op, sjaal om en heerlijk door de sneeuw baggeren... hoe gaaf zou dat zijn? Tja, ik noemde het al... sommigen vinden mij soms een tikkeltje vreemd misschien.

Vandaag echter is het welgemeten 12 graden en het water kwam vanochtend vroeg met bakken uit de hemel zetten. Kerstmis 2016, onderweg naar 2017, tja...niet echt waar ik van droom in deze tijd. Ach ja, een witte wereld draagt zeker bij aan de sfeer, al hebben we ook dat er zelf van gemaakt, nietwaar. Sneeuw of geen sneeuw, het leven gaat toch wel zijn gang...daar hoef je zelfs geen nieuws voor te volgen...

 'Laat het leven gaan', schreef Toon Hermans ooit zo mooi. Het leven is wat (je) gebeurt, terwijl je zelf andere plannen maakt. Heb het dus vooral ontzettend goed met diegenen die je lief zijn... en niet alleen deze dagen!



zondag 18 december 2016

Wie zijn eigen weg gaat, wordt door niemand ingehaald...

Terug in de tijd
Gisteren ging de klok even 171 jaar terug, plaatselijk dan hè. Ons winkelcentrum werd voor een dag een nostalgisch dorpje uit de 19e eeuw; ik stond er 's ochtends om 09.00 uur al door in de file. Wilde nog even snel wat knusse kerstversiering halen voor mijn lieve vriendin, om samen ook haar kamer net even iets gezelliger te maken met deze dagen. Tja, was even vergeten dat zo'n evenement ook moet worden opgebouwd... in alle vroegte... 

Van 11.00 tot 20.00 uur kon iedereen genieten van bijzondere producten, brocante, een oude draaimolen, theateracts, koren, muziek, mooi geklede winkeliers en figuranten en lekkernijen... uit het heden, dat dan weer wel. Ik kan me immers niet voorstellen dat Oliver Twist ooit het genoegen heeft beleefd van een broodje piripiri kipkroket...

Het bekendste Dickens-festival is natuurlijk Deventer, met een bezoekersaantal van 150.000. Nou waren het er bij ons nét even iets minder, maar er kan hier dan ook gewoon nog gratis geparkeerd worden, zonder blauwe kaart en op loopafstand van het centrum... ook gisteren (ondanks commentaar op sociale media over 'slecht aangegeven en slecht kunnen parkeren'). Was dan even op de fiets gekomen, denk ik dan, of had een rondje extra gereden. Wij deden dat ook, omdat we toch nog een paar boodschappen voor het weekend wilden meenemen (en mijn fietsketting het vrijdag begaf onderweg van werk naar huis, waardoor mijn fiets nu bij een fietsenmaker in een ander dorp geparkeerd staat en ik op een leenfiets met een vreselijk hard zadel naar huis ben gefietst, wat dan weer wel heel schattig was... maar dat geheel terzijde...). Je had dan kunnen zien (als je dat rondje was gereden) dat er genoeg vrijwillige parkeerwachters stonden te blauwbekken om je vriendelijk een van de vele lege parkeerplekken te wijzen. 

Ach ja, Dickens in Leusden... het was best even leuk sfeer proeven, nog wat bekenden en oud-collega's tegenkomen, twee schattige brocante engeltjes scoren én uiteraard een glaasje glühwein, die ook hier prima smaakte! Ik ben in ieder geval blij dat mijn lief en ik de keuze maakten om even te gaan. 

Je hebt altijd een keuze
Waarmee ik overigens niet zeg dat je kiest voor hetgeen je overkomt. Het leven, de omstandigheden, ze zijn soms gewoon ronduit oneerlijk en meer dan klote. Daar hoeven we elkaar niets over wijs te maken. Wel ben ik ervan overtuigd dat je de keuze hebt hoe je met een bepaalde omstandigheid omgaat, altijd! 
En zo maak je gedurende de dag, gedurende je leven nogal wat keuzes. Tja, een cliché, maar wel waar: het leven bestaat uit keuzes maken. Elke dag weer maak je onafgebroken keuzes, grote, hele kleine. Zelfs niet kiezen, is ook een keuze, en ook dat levert je weer iets op.

Ik heb er vanzelfsprekend al veel vaker over geschreven. Loop immers alweer meer dan een halve eeuw rond op deze prachtige aarde. Een periode waarin ik al menig keuze maakte, passend bij mij, mijn leven en de fase waarin ik me op dat moment bevond. Ik realiseer me echter ook dat keuzes veranderen, omdat mijn leven verandert... ik word ouder, een tikkeltje wijzer...
En zo maakte ik de afgelopen tijd opnieuw een keuze, passend bij mijn leven en dit moment. Eentje waarvan ik weet dat die me veel oplevert, het juiste inzicht geeft en maakt dat ik zoals altijd uiteindelijk kies voor wat mijn hart mij ingeeft...