dinsdag 23 augustus 2016

iets met #maan en #mogelijk...

'Het is toch te gek Heleen. We kunnen wel naar de maan, maar voor dit -terwijl ze naar haar hoofd wijst- is er geen oplossing...'. 

Ik hoor een strijdbaarheid in haar stem, die ik al een tijde niet meer gehoord heb; mijn vriendin, met Alzheimer. Het was dan ook weer een bijzondere zaterdag, die 20ste augustus. En toch word ik er ook iedere weer door getroffen. Het verdriet, dat haar zo intens lijkt te overvallen, soms...

We hadden een heerlijk ochtendje. Eerst aan de koffie, met een koekje. En na een tut-kwartiertje in de badkamer, met even wat ‘noodzakelijk gepoets’, begon onze wandeling. Bijna een uur, op ons gemakje. We genoten van alles wat we zagen; mooie luchten en 'onze boomstronk', zoals ze lachend riep, waar ze iedere keer de meest geweldige creaties in ziet.


En toen ineens was het er. Zag ik het gebeuren toen we weer het huis binnenstapten. Een strakke blik naar een andere bewoner, in zijn looprolstoel op weg naar zijn kamer; de omslag in haar stemming, in haar houding. Alsof er een loodzware, donkere deken over haar heen viel.

Ze sloft langzaam richting haar eigen kamer. In het keukentje blijft ze een beetje doelloos staan. Een fluisterend 'ja graag' volgt op mijn vraag of ze zin heeft in een glas van 'mijn' ranja... terwijl ik haar met zachte hand naar haar lekkere stoel leid. Als ik me even later omdraai met de glazen limonade in mijn handen, zie ik dat ze huilt; grote, dikke tranen. Ik parkeer de limonade even op de salontafel en schuif mijn eigen stoel een stukje dichter bij die van haar. Leg zacht haar handen in de mijne en vraag of ze kan aangeven wat er nu gebeurt. Snikkend begint ze te vertellen; een verhaal waarvan je achteraf denkt, had ik het maar opgenomen, dan konden anderen het ook uit haar mond horen.


Wonderlijk helder spreekt ze uit hoe bang ze soms is, hoe onveilig dat voelt. Het besef de regie te verliezen en vaak de wereld om haar niet (meer) te snappen.
Ik beweeg mee en spiegel wat ze zegt, op dezelfde toon. Ik hoor 'oud zeer'; haar beleving 'er te moeten zijn voor iedereen’. Vooral wanneer er veel vreemde mensen zijn, zoals de afgelopen week, als er een bewoner wegvalt. Het gevoel niet begrepen worden, als ze -in haar perceptie- een zoveelste poging doet te toetsen of haar werkelijkheid klopt met de realiteit, maar geen gehoor vindt. Tja, en leg haar dat maar eens uit, als ze in de war is, als zorgzuster, die weinig tijd heeft, om welke reden dan ook…

Ik ben in elk geval blij dat ik er voor haar kan zijn. Haar wereld kan binnengaan, het gesprek met haar aanga en luister, zonder te oordelen. Door erkenning te geven, zie ik dat ze opfleurt en voel ik aan haar handen dat ze ontspant. Somberte maakt plaats voor een vrolijk lach als ik een compliment maak, dat ze het fantastisch doet, en herinneringen ophaal met 'weet je nog 'oudje'.

En zo vervliegt de tijd, waarin ze me ook nog even krachtig laat weten dat ze vindt dat ze veel te jong is om 'niets te doen'. 'Misschien kunnen we samen wel iets verzinnen, want dat lukt me echt niet meer alleen Heleen...'.  En dan ineens hoor en zie ik ook weer haar vechtlust, die ik zo goed van haar ken, als ze zegt: 'Maar ja, ik heb nou eenmaal die extra handicap, dat ik niet zoveel meer kan, maar daar ga ik echt nog niet naar leven hoor, wat er is nog van alles mogelijk, toch...?'

Even later knutselen we aan een prachtige verjaardagskaart voor haar broer en glimlacht ze van oor tot oor als ze haar naam onder de kaart zet, met een klein beetje hulp van mijn hand…

Tja, dan kan ik in ieder geval niet anders dan haar met een dikke zoen helemaal gelijk geven!


 

dinsdag 16 augustus 2016

Lanterfanten

De zomer zomert gestaag door. En zo ook het zeuren en zeiken, gestaag, over het weer en zo. En dat het vooral toch geen zomer is. Of over gemiste medailles, de teleurstellingen op de Olympische Spelen, en zo. Terwijl ik er intussen toch echt een stuk of tien voorbij zag komen, in de kleur goud nog wel. Ach, ik vind het eigenlijk wel prima allemaal. Behalve dan natuurlijk dat zeuren en zeiken; ik wen er nooit aan! 

Aldus, in plaats van al dat gezeur en gezeik, vinden jullie het vast niet erg als ik het -zoals gewoonlijk- toch weer net even anders bekijk...

En daarom 'Blij zijn & Blij blijven'; ik werd het in ieder geval de afgelopen tijd van een gezellig #klompenpad-avontuur met mijn lief en bonuskind. Maar ook het project #nieuwe-kledingkast toverde een brede glimlach op mijn gezicht; mede mogelijk gemaakt door uithoudingsvermogen, inzicht en engelengeduld van mijn lief. Het grappige is dan, dat daarmee tevens een einde kwam aan het tijdperk 'appeltjesgroene-muur' in de slaapkamer van de puber. 




Uiteraard waren er ook de opmerkelijke en speciale momenten met mijn vriendin. Terwijl de Alzheimer genadeloos zijn werk doet, blijf ik mijn best doen iedere keer weer te bedenken wat 'gunstig' is voor haar; kleuren, geuren, mooie foto's, muziek. Ooit namelijk gelezen dat iedereen dat kan leren... En het klopt, een gunstige omgeving wekt gunstig gedrag op. Ze laat het me iedere keer opnieuw zien, tijdens onze gezamenlijke zoektocht naar eigenlijk gewoon een stukje prettiger leven, misschien wel, op dat moment. 

Vandaag was bovendien ook prettig; spontaan besloot ik 's ochtends om 's middags vrij te nemen. En na een waardevol teamoverleg vanochtend, zo eentje waar je energie van krijgt en blij van wordt, was het vanmiddag dan ook heerlijk een beetje lanterfanten; goud... en de zon scheen!


zondag 7 augustus 2016

Belangrijk

'Is het belangrijk...?'

Ik trok nog weer eens een kaartje, die ochtend, ergens deze week. Pff, wat moet ik hier nu weer mee? Dacht ik, terwijl ik stilletjes naar het scherm voor me staarde; het antwoord kwam dan ook pas veel later die dag. 

Hoe belangrijk is het, om niet gelijk te reageren? Gewoon even te wachten; nadenken voordat... En weet je, de oplossing komt toch wel, geloof me. Tamelijk handig is ook waarschijnlijk als je een Lief hebt, zoals ik, die je dát op de juiste momenten nog wel eens influistert, als je het zo af en toe eens vergeet, zoals ik...

Belangrijk. Zoek er een ander woord voor en je krijgt 'gewichtig, van belang, invloedrijk, doorslaggevend'. Maar ook 'merkwaardig, serieus, wezenlijk, tot aan innerlijk en echt'. Waarmee ik maar wil zeggen, je kunt er alle kanten mee op.

Hoe belangrijk zijn de dingen eigenlijk, die er zoal gebeuren gedurende een dag? Of hoe belangrijk maken we ze misschien wel? En zijn ze, als je net even anders kijkt, wellicht een stukje minder belangrijk, of zelfs helemáál niet belangrijk. Ach, mijn hoofd tolde er in ieder geval een beetje van, van al die (on)belangrijke zaken die zich op leken te stapelen de afgelopen weken.
Echter, bijzonder blij met lieve, wijze mensen om mee heen, die me zo nu en dan het spiegeltje voorhouden, kwam ik dan ook uit op 'innerlijk en echt'; zeker tegen het licht van 'net even anders...'. 

Is het belangrijk? Een dag, dat jaar? Mensen en dingen (uit het oog) verliezen en er weer nieuwe voor in de plaats krijgen? Is iets toeval of toch voorbestemd? Bestaat toeval, of valt iets je toe? Maakt het eigenlijk zoveel uit? Volgens mij niet zo heel veel. Is het meer wat je er zelf mee doet wat telt. Dan krijgt wat er gebeurt in ieder geval een betekenis!

Zo kreeg voor ons het leven, op die bewuste dag van 7 augustus, 7 jaar geleden, een geheel andere en vooral nieuwe betekenis. Stopte niet alleen het hart van mijn Lief even met kloppen, maar bleek het ook -met de kennis van nu- de start van misschien wel een echte reset, van dat leven... 
Ook stopte ik toen met mijn vrijwilligerswerk; er was simpelweg even geen ruimte. Daarentegen is dat er nu weer wel en breekt er morgen dan ook, na precies 7 jaar (en een dag), wederom een nieuwe periode aan en start ik als vrijwillig coördinator maatjesproject mantelzorg dementie; in ieder geval voor mij belangrijk.

En uiteraard keek ik vandaag ook nog even naar de symboliek van het getal 7; een heilig getal, met de grootste magische kracht. Symboliseert de kosmos, de heelheid van de mens; zoekt antwoorden op het mysterie van het leven', met als sleutelwoord 'innerlijke wijsheid'.

Tja...

Hoe belangrijk is het? Als je weet dat 'Een slechte dag altijd kan opklaren', zoals zo mooi beschreven staat in de Positieve Poeh; de wijze woorden van Poeh. Ik las er woensdag nog uit voor aan mijn lieve vriendin, terwijl ze tot rust kwam op de bank, lekker opgekruld onder een dekentje. En terwijl haar waarheid die dag, maar ook de laatste tijd, niet mijn werkelijk is, hadden we het toch weer goed met z'n tweetjes. Dus ach ja, hoe belangrijk is het? 
Misschien wel net zo belangrijk als dat moment waarop je terugkijkt, over een jaartje, of misschien wel 7, en je zeker weet dat je toen die dag, maakt niet uit welke, de juiste keuze maakte... 




 

zondag 24 juli 2016

Zeg het met ...

Wat gebeurt er toch veel, in veertien dagen. En ieder dag dacht ik wel een keer (of twee): Ik moet schrijven, schrijf het nou toch op...

Maar ja, het bekende verhaal hè; tijd maken. Het lukt de ene keer nu eenmaal beter dan de andere.

En zo volgden de gebeurtenissen elkaar in rap tempo op, de afgelopen twee weken. Was ik plots -na ruim 25 jaar- op zoek naar een andere kapper. Tja, soms kom je ineens tot de ontdekking dat iets wellicht al even 'over datum is'. En ach, waar er ergens een deur dicht gaat... Woensdag a.s. staat er in ieder geval een nieuwe kapper(beleving) op het programma; ik heb er zin in!

Waar ik ook wel zin in had, was onze vakantie, begin september. Filosofeerden we er een paar weken geleden nog flink op los, over hoe, wat en wanneer ongeveer, en zo. Kwamen we vorige week helaas tot de ontdekking dat het dan ook wel handig is als die periode geblokt staat… in verband met een eventuele nieuwe opdracht, en zo… van mijn lief… die 22 augustus begint...
Euh, laat ik maar zeggen dat ik jullie eind september vertel waar dit alles goed voor was, want daar moet het toch iets mee te maken hebben, toch?

Gelukkig waren er deze twee weken allicht ook weer genoeg mooie, leuke en gezellige momenten. Je weet wel, van die gebeurtenissen die eigenlijk stuk voor stuk blogwaardig zijn… Naja, afijn, één ding is zeker, het zijn in ieder geval belevenissen waar ik vrolijk van word. En jullie weten het ondertussen, die dingen deel ik graag, omdat ik immers liever het mooie zoek en benoem!

Zo was er een moment dat mij blij ontroerde, vorige week zaterdag toen ik bij mijn vriendin was. We zaten lekker buiten, kletsend over de afgelopen week en smullend van al het lekkers en moois, toen ineens één van de zorgzusters voor mijn neus stond. Ze bracht ‘even’-op haar vrije dag- een prachtige bos sneeuwbollen uit eigen tuin. Toen ze de dag ervoor met zo’n zelfde bos op het werk kwam, riep mijn vriendin spontaan; ‘Owh zo’n bos zou ik nou graag aan Helena willen geven’; geweldig lief, van alle twee.

En had ik al verteld dat mijn bonuskind ‘gewoon even’ zijn propedeuse haalde? Zo stoer, leraar Aardrijkskunde in spe. Onnodig te vertellen dat we trots zijn en dat we dit op gepaste manier vierden met een prachtig tour door de Amersfoortse grachten, een verfrissend drankje op een gezellig terrasje, met als afsluiter een heerlijk etentje.


Vorige week zondag fietsten we gezellig met vrienden door het mooie landschap van Doesburg. En hoe kan het ook anders, maar op de een of andere manier komt er bij ons dan ook altijd wel iets van ‘horeca’ om de hoek kijken *knipoog*, zoals een spontaan wijnproeverijtje. Gelukkigerwijs was de tocht lang genoeg om nog wat calorieën te verbranden, al kwamen die er ’s avonds op het terras wel weer heel snel bij, geloof ik. Ach, het was dan ook voorlopig onze laatste uitspatting. 
Sinds maandag ‘bakkeren’ we er met z’n tweetjes lekker op los. En, eerlijk is eerlijk, het bevalt uitstekend en we voelen ons fitter. Voordeel daarvan is weer een aantal prachtige fietstochten in de avonduurtjes, waar we intens van genieten, zoals eigenlijk van alles om ons heen.



En o ja, deze week staat er overigens nog een geheel andere beleving op het programma; iets met #vrijwillig, #coördineren #dementie #maatjesproject... maar ik beloof plechtig dat ik daar dan weer een aparte blog aan wijd!


zondag 10 juli 2016

Mijn vriendin: zo maar een zaterdag

Weet je, ik heb er gewoon geen moment bij stilgestaan, dat het moment zou komen en ik haar help met verschonen, simpelweg omdat het haar zelf niet meer lukt. Gisteren was het er ineens en hoorde ik net voordat we de deur uitgingen: 'Wil je me nog even helpen Heleen... volgens mij gaat er iets niet helemaal goed nu.' Ach ja, ik heb het ooit bij zoveel vreemden gedaan, dus waarom nu ook niet, me onderwijl realiserend hoe snel en onherroepelijk meneer Alzheimer te werk gaat; de realiteit.

Als we klaar zijn, fris gewassen, inclusief tanden gepoetst, haren gekamd en lippen gestift, krijg ik een dikke knuffel en zegt ze dat ze blij met me is, 'maar ook omdat we nu naar het tuincentrum gaan hoor...'.

'Owh, kijk eens Heleen...' hoor ik ineens achter me, 'dat zijn wij!' en ze wijst naar het schilderij aan de muur, achter de kassa. De kassière, bij wie ik onze broodjes kroket sta af te rekenen, schiet in de lach en terwijl ze mij de pinbon geeft, gaat haar hoofd nog even van mij naar mijn vriendin, en weer terug. 'Jawel hè', zeg ik, 'klopt best aardig, toch?' en ik grijns wanneer ik twee van die verlegen roze blosjes op haar wangen zie verschijnen als we richting ons tafeltje lopen.

Zaterdag, mijn vriendin en ik zitten in een best knus restaurantje van een klein tuincentrumpje bij haar in de buurt; het is tenslotte bijna lunchtijd. Terwijl we wachten op onze bestelling, bel ik ook nog even snel 'het huis' met de mededeling dat ze dit keer niet op ons hoeven te wachten met de wentelteefjes...

Ik schenk de cola in voor mijn vriendin en laat haar de foto zien die ik net gemaakt heb van het schilderij. 'Vind je het een goed idee als ik hem inlijst en op je kamer hang?' 'J a  h o o r, 'Roe...' en al komt ze niet helemaal uit de naam, schatert ze het uit. 'Roe...' is één van de lieve zorgzusters die mijn vriendin tot aan vorig jaar december thuis verzorgde. Ze komt ook nog steeds op bezoek en de opmerking: 'Vind je het een goed idee' roept bij mijn vriendin dan ook altijd nog leuke herinneringen op. Soms gooi ik hem er expres in. Vandaag ging hij echter geheel ongemerkt, maar zorgde ook nu weer voor een hilarisch moment.

Ineens zie ik dat haar ogen vochtig worden. 'Hé, 'wat gebeurt er nou dan toch?' vraag ik rustig. Ze herpakt zich gelijk en zegt: 'Nou ja, woensdag was ook al zo gezellig en nu denk ik, waar heb dit nou weer aan verdient? Het lijkt wel of ik jarig ben; jij maakt altijd overal zo'n feestje van...'. 
Ik heb zo snel niet echt een pakkend antwoord en net als ik beaam dat het inderdaad heel gezellig was, zie ik dat ze zachtjes huilt. Ik zie de mensen naast ons wat ongemakkelijk kijken en verschuiven op hun stoel en voel ik wat priemende blikken achter mij. Terwijl ik een zakdoekje geef en haar hand pak, zegt ze ineens uit het niets: 'Maar snap jij nou eigenlijk waarom ik mijn broer en zus niet zie, dat vind ik nou toch zo jammer. Dan zouden we dit soort dingen ook kunnen doen'; haar werkelijkheid. Ik bevestig haar gevoel en zeg dat ik haar snap, maar besluit ook ter plekke dat ik niet helemaal meega in haar emotie; uitleggen heeft helaas vaak geen zin meer, afleiden des te meer, ook dat is de realiteit.

'Hé, kijk me eens aan', zeg ik, 'weet je nog... als je lacht ben je echt veel mooier...'. Door haar tranen heen schiet ze in de lach, wrijft haar ogen droog en zegt: 'Oké, ben er klaar mee...'. Ondertussen vraag ik of haar nieuwe BH lekker zit, diegene die we woensdag hebben gekocht. 'Heb ik die aan dan?' En terwijl ze checkt -ook dat weer wat vage blikken van het publiek oplevert- knikt en humt ze bevestigend en kletsen we nog heel eventjes door over woensdag; de twee prachtige, nieuwe BH's, een heerlijk broodje haring, lekker even op de bank in slaap vallen, onder het genot van verhaaltjes van Toon H, èn dan ook nog de poes die spontaan bovenop je komt liggen, waardoor ik twee snurkers had i.p.v. één...

Ze lacht inmiddels weer breeduit als ik vraag of ze mosterd op haar kroket wil en daarna het broodje zo in haar hand leg dat ze er gemakkelijk vanaf kan happen. Tja, soms gaat 'helpen' gewoon ook heel ongemerkt en als ik het tijd vind om wat te drinken, zeg ik dan ook gewoon 'cheers', terwijl ik mijn glas omhoog houd... pakt ze vanzelf ook haar glas en proosten we volmondig saampjes op het goede leven; gewoon onze waarheid, op dat moment...




  

zondag 3 juli 2016

Doe het zelf versus Decadent

Het was bij ons thuis vroeger de normaalste zaak van de wereld dat je als kind je steentje bijdroeg in het huishouden. Althans, als meisje dan hè. In mijn beleving namelijk hoefde mijn broer nooit zoveel te doen of te leren, en al helemaal niet op dat gebied. De meiden daarentegen leerden al snel de geheime kneepje van 'het vak', onder het mom van 'altijd makkelijk voor later als je groot bent en je op jezelf woont... of zoiets.'

Helpen met koken vond ik altijd het leukste. Het meest fascinerende vond ik nog hoe mijn moeder toch altijd alles op hetzelfde ogenblik op tafel kreeg; ik dacht dat ik dat nooit zou leren. Blij werd ik echter vooral als we bloemkool aten en ik mocht roeren in het maizenapapje (en ja, ook ik likte daarna de lepel af). De rest van de klusjes in huis boeide me nooit zo, al was mijn moeder nog zo'n ster in het huishouden. Ook hier verbaasde ik me menig keer over, hoe ze het 'zooitje ongeregeld', zoals ze het zelf vaak noemde, tussen alle bedrijven door zo goed op orde hield. Voor mijn gevoel was ze altijd bezig en werkte ze dag en nacht. Ze draaide haar hand er niet voor om, nog voor mijn vader de deur uitging 's ochtends, op haar brommertje een krantenwijk te doen. Was altijd net op tijd terug om ons wakker te maken, zodat we samen konden ontbijten. Als iedereen de deur uit was, ging zij naar haar eigen werkhuizen, was weer net op tijd thuis voor het zo bekende kopje thee met een biscuitje. De boodschappen had ze dan al gedaan, op de fiets, want om 18.00 uur moest het eten op tafel staan... Na het avondeten hielpen wij, geheel niet vrijwillig, met de afwas (of vluchten we naar boven met de smoes dat we heel veel huiswerk hadden) en kon zij nog net even wassen en strijken voordat er om 20.00 uur koffie gedronken werd. Als dat allemaal gedaan was, iedereen voorzien was van zijn natje en droogje, wij dan eindelijk op bed lagen, kon zij enigszins rustig de dag afsluiten; werd er voor de volgende dag alvast brood gesmeerd, aardappels geschild en boontjes gedopt en kwam nog vaak even de naaimachine op tafel om het laatste verstelwerk te doen, wat er altijd wel was... en toch bleef ze lachen, meestal... Soms ook niet hoor, schoot ze behoorlijk uit haar slof. Maar ja, dan had je het er vaak wel zelf naar gemaakt, dat dan weer wel.

In veel opzichten lijk ik op haar, in sommige ook helemaal niet. Zo lukt het mij bijvoorbeeld echt niet om iedere week mijn huis spik en span te hebben (om meer dan één reden, dat dan ook wel weer, maar toch). Bij ons liggen nu eenmaal de kranten, post en folders regelmatig verspreid over tafel en bank. Hebben we een heerlijke eettafel, waar je dus ook heel fijn heel veel op kwijt kunt en ligt de was niet netjes, strak gestreken, op maat, merk en kleur in de kast, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Toch vond ik - en vind ik misschien nóg wel - dat ik het allemaal wel zou moeten kunnen, soort van, want... Ach ja, iets met 'overtuiging', meegekregen in de opvoeding, dat de vrouw het huishouden bestiert en netjes houdt *schaterlacht*.

Afijn, om een lang verhaal in te korten, en het bewijs dat ook ik nooit te oud ben om te leren, ben ik dan ook gewoon onwijs blij dat we de knoop eindelijk hebben doorgehakt. 

Als we nu op donderdagmiddag thuiskomen van het werk, ruikt ons mooie huis weer naar fris en schoon-gedweilde vloeren, glimt de keuken en het sanitair en ligt de schone was weer in een kast, in plaats van -zoals nu- verspreid over de logeerbedden. En al zal het nooit zo 'strak' worden als vroeger bij ons thuis, moeten we die kast overigens nog wel even halen ... voelt het misschien stiekem toch nog een heel klein beetje decadent, of zo...